Trouble No More - enkele losse gedachten / aanvullingen




  Gisteren plaatste ik een link naar die ene track van Trouble No More die inmiddels is vrijgegeven: "When You Gonna Wake Up", maar ik vergat er bij te melden dat deze opname niet van een concert in Oslo is, zoals bij de video op youtube staat, maar van een concert in Drammen.
Michael Shannon heeft blijkbaar nogal een belangrijke rol in de film Trouble No More, midden op de filmposter staan alleen Bob Dylan en Michael Shannon vermeld (zie de afbeelding hieronder).
"Slow Train": Het was me bij het bekijken van de tracklist van de deluxe editie van Trouble No More niet opgevallen, het is dat Rob me er op wees anders had ik het misschien nog steeds niet gezien: maar liefst zes van de acht cd's in de deluxe editie van Trouble No More beginnen met "Slow Train". Dat is geen toeval. [met dank aan Rob]
100 tracks: Her en der lees ik dat Trouble No More 100 tracks bevat. Het staat zelfs op Bob Dylans officiële website: "sential Dylan Anthology Premieres 100 Previously Unreleased Live and Studio Recordings including 14 Unreleased Songs".
Maar als ik ga tellen kom ik uit op 102 tracks. Dan kun je je afvragen of die radio commercial (cd 4 track 5) als een 'echte' track gezien kan worden, maar dan kom ik nog uit op 101 tracks + een radio commercial.
Zie ik iets over het hoofd? Is een van die 101 tracks op Trouble No More al eens eerder officieel uitgebracht? Kan ik niet meer rekenen? (Antwoorden op een briefkaart)
Live In San Diego (zie afbeelding hieronder) is een 2 cd bonus-uitgave voor iedereen die Trouble No More bestelt via Bob Dylans website. Voor de lijst met de songs die Bob Dylan tijdens dit concert speelde, zie hier.


Trouble No More - de filmposter + het fotoboek





Trouble No More - vervolg

Enkele aanvullingen op de aankondiging van Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 /1979 - 1981:
De live-versie van "When You Gonna Wake Up" van 9 juli 1981 kan al beluisterd worden, zie hier. Deze opname staat op de eerste cd van Trouble No More.
Een impressie van de dvd bij deze boxset staat op Facebook en kan hier bekeken worden.
Bert wees mij er op dat er informatie over de film Trouble No More te vinden is op IMDb, zie hier. In het lijstje onder "cast" één grote verrassing: Michael Shannon in de rol "The Preacher". [met dank aan Bert]



Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 / 1979 - 1981

Op 3 november verschijnt Trouble No More - The Bootleg Series vol. 13 / 1979 - 1981. Trouble No More is een box met 8 cd's en 1 dvd. De cd's bevatten concertopnamen uit de jaren 1979 - 1981 (cd 1 en 2), (studio-)outtakes van de albums Slow Train Coming, Saved en Shot Of Love (cd 3 en 4), opnamen van concerten in Toronto op 18 en 19 april 1980 (cd's 5 en 6) en concertopnamen van het concert in Londen op 27 juni 1981 (cd's 7 en 8).
De dvd bevat de film Trouble No More en enkele extra's, waaronder versies van "Ain't Gonna Go To Hell For Anybody" en "Slow Train".
Wie deze 9 schijven tellende editie van Trouble No More bestelt via Bob Dylans website krijgt een 2 cd bonus-set met opnamen van Bob Dylans concert in San Diego op 28 november 1979.

Naast deze luxe editie verschijnt er een 2 cd of 4 elpee tellende editie van Trouble No More. Deze 2 cd of 4 elpee tellende editie bevat de songs van de eerste twee cd's van de luxe editie.

De tracklist:

Disc 1: Live
1. Slow Train (Nov. 16, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Nov. 15, 1979)
3. I Believe in You (May 16, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (July 9, 1981)
5. When He Returns (Dec. 5, 1979)
6. Man Gave Names to All the Animals (Jan. 16, 1980)
7. Precious Angel (Nov. 16, 1979)
8. Covenant Woman (Nov. 20, 1979)
9. Gonna Change My Way of Thinking (Jan. 31, 1980)
10. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Jan. 28, 1980)
11. Solid Rock (Nov. 27, 1979)
12. What Can I Do for You? (Nov. 27, 1979)
13. Saved (Jan. 12, 1980)
14. In the Garden (Jan. 27, 1980)

Disc 2: Live
1. Slow Train (June 29, 1981)
2. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Apr. 24, 1980)
3. Gotta Serve Somebody (July 15, 1981)
4. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – Nov. 16, 1979)
5. Saving Grace (Nov. 6, 1979)
6. Blessed Is the Name (Unreleased song – Nov. 20, 1979)
7. Solid Rock (Oct. 23, 1981)
8. Are You Ready? (Apr. 30, 1980)
9. Pressing On (Nov. 6, 1979)
10. Shot of Love (July 25, 1981)
11. Dead Man, Dead Man (June 21, 1981)
12. Watered-Down Love (June 12, 1981)
13. In the Summertime (Oct. 21, 1981)
14. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Nov. 13, 1980)
15. Caribbean Wind (Nov. 12, 1980)
16. Every Grain of Sand (Nov. 21, 1981)

Disc 3: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Soundcheck – Oct. 5, 1978)
2. Do Right to Me Baby (Do Unto Others) (Soundcheck – Dec. 7, 1978)
3. Help Me Understand (Unreleased song – Oct. 5, 1978)
4. Gonna Change My Way of Thinking (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
5. Gotta Serve Somebody (Outtake – May 4, 1979)
6. When He Returns (Outtake – May 4, 1979)
7. Ain’t No Man Righteous, No Not One (Unreleased song – May 1, 1979)
8. Trouble in Mind (Outtake – April 30, 1979)
9. Ye Shall Be Changed (Outtake – May 2, 1979)
10. Covenant Woman (Outtake –February 11, 1980)
11. Stand by Faith (Unreleased song – Sept. 26, 1979)
12. I Will Love Him (Unreleased song – Apr. 19, 1980)
13. Jesus Is the One (Unreleased song – Jul. 17, 1981)
14. City of Gold (Unreleased song – Nov. 22, 1980)
15. Thief on the Cross (Unreleased song – Nov. 10, 1981)
16. Pressing On (Outtake – Feb. 13, 1980)

Disc 4: Rare and Unreleased
1. Slow Train (Rehearsal – Oct. 2, 1979)
2. Gotta Serve Somebody (Rehearsal – Oct. 9, 1979)
3. Making a Liar Out of Me (Unreleased song – Sept. 26, 1980)
4. Yonder Comes Sin (Unreleased song – Oct. 1, 1980)
5. Radio Spot January 1980, Portland, OR show
6. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – May 1, 1980)
7. Rise Again (Unreleased song – Oct. 16, 1980)
8. Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Unreleased song – Dec. 2, 1980)
9. The Groom’s Still Waiting at the Altar (Outtake – May 1, 1981)
10. Caribbean Wind (Rehearsal – Sept. 23, 1980)
11. You Changed My Life (Outtake – April 23, 1981)
12. Shot of Love (Outtake – March 25, 1981)
13. Watered-Down Love (Outtake – May 15, 1981)
14. Dead Man, Dead Man (Outtake – April 24, 1981)
15. Every Grain of Sand (Rehearsal – Sept. 26, 1980)

Disc 5 – Live in Toronto 1980
1. Gotta Serve Somebody (April 18, 1980)
2. I Believe In You (April 18, 1980)
3. Covenant Woman (April 19, 1980)
4. When You Gonna Wake Up? (April 18, 1980)
5. When He Returns (April 20, 1980)
6. Ain’t Gonna Go To Hell For Anybody (Unreleased song – April 18, 1980)
7. Cover Down, Pray Through (Unreleased song – April 19, 1980)
8. Man Gave Names To All The Animals (April 19, 1980)
9. Precious Angel (April 19, 1980)

Disc 6 – Live in Toronto 1980
1. Slow Train (April 18, 1980)
2. Do Right To Me Baby (Do Unto Others) (April 20, 1980)
3. Solid Rock (April 20, 1980)
4. Saving Grace (April 18, 1980)
5. What Can I Do For You? (April 19, 1980)
6. In The Garden (April 20, 1980)
7. Band Introductions (April 19, 1980)
8. Are You Ready? (April 19, 1980)
9. Pressing On (April 18, 1980)

Disc 7 – Live in Earl’s Court, London – June 27, 1981
1. Gotta Serve Somebody
2. I Believe In You
3. Like A Rolling Stone
4. Man Gave Names To All The Animals
5. Maggie’s Farm
6. I Don’t Believe You
7. Dead Man, Dead Man
8. Girl From The North Country
9. Ballad Of A Thin Man

Disc 8 – Live in Earl’s Court – London – June 27, 1981
1. Slow Train
2. Let’s Begin
3. Lenny Bruce
4. Mr. Tambourine Man
5. Solid Rock
6. Just Like A Woman
7. Watered-Down Love
8. Forever Young
9. When You Gonna Wake Up
10. In The Garden
11. Band Introductions
12. Blowin’ In The Wind
13. It’s All Over Now, Baby Blue
14. Knockin’ On Heaven’s Door

Disc 9: Bonus DVD
Trouble No More – A Musical Film

DVD EXTRAS:
Shot of Love
Cover Down, Pray Through
Jesus Met the Woman at the Well (Alternate version)
Ain’t Gonna Go to Hell for Anybody (Complete version)
Precious Angel (Complete version)
Slow Train (Complete version)

Twintig jaar Time Out Of Mind - door Floater

Beste Tom,

Twintig jaar Time Out Of Mind
Geen eenvoudige zaak om deze plaat op de juiste waarde te schatten. Dit is het album dat OK Computer in 1998 afhield van een (verdiende?) Grammy voor “Album of the Year”. Al direct na verschijning werd het door de (pop)journalistiek vrijwel unaniem bestempeld als Bob Dylans wederopstanding, de zoveelste. Voor mij was de voorganger World Gone Wrong minstens zo goed, zo niet beter, ook al stonden daar louter covers op. ‘Nobody Sings Dylan Like Dylan’ was ooit de slogan van Columbia. Ik zou daar aan willen toevoegen: ‘Nobody Covers Others Like Dylan’ en het materiaal op die plaat (WGW) vind ik over het algemeen gewoon sterker dan het materiaal op Time Out Of Mind (TOOM). Eigenlijk heb ik vanaf het begin ook moeite gehad met de sound, en dan met name de sound van de TOOM-cd. De vinyl-versie heb ik vijf jaar geleden pas voor het eerst beluisterd. Daar kom ik zo dadelijk op.
Het heeft me eveneens altijd de nodige moeite gekost om Time Out Of Mind van begin tot het eind te beluisteren. Dit heeft enerzijds met de lengte van het album te maken, maar (voor mij) ook met de sterk wisselende kwaliteit van de songs.  Mijn favorieten zijn "Love Sick", "Standing In The Doorway", "Tryin’ To Get To Heaven" en "Not Dark Yet". Een lichtelijke aversie heb ik altijd gehad tegen "Million Miles", "‘Til I Fell In Love With You" en "Cold Irons Bound". Voor mij is "Highlands" een beetje een apart geval.  Omdat het nummer zo lang duurt heb ik eigenlijk zelden echt zin om er naar te luisteren, maar als het eenmaal op staat vind ik het zeker geen vervelend nummer. "Dirt Road Blues", "Make You Feel My Love" en "Can’t Wait" heb ik altijd als ‘fillers’ beschouwd. Het zijn zeker geen hoogstandjes, maar ze zijn eigenlijk op ieder goed album wel nodig om even op verhaal te komen.
Sinds ik TOOM in 2012 voor het eerst op vinyl heb beluisterd bevalt het album me prima, beter eigenlijk dan ooit tevoren. De warmere klank op vinyl heeft veel van mijn oorspronkelijke bezwaren t.a.v. de productie weggenomen.  Misschien is het ook een goede wijn die moet rijpen en na twintig jaar eindelijk op smaak is. Tijdens de her-beluistering op vinyl  heb ik Tell Tale Signs (TTS) er ook even bij gepakt (eveneens vinyl), omdat hier veel outtakes van TOOM op te vinden zijn. Met de koptelefoon op heb ik naar "Red River Shore", "Can't Wait", "Marchin' To The City" en de tweede versie van "Mississippi" geluisterd. Ook deze nummers klinken erg warm op vinyl. Bovendien kun je op deze nummers goed horen hoe de nummers moeten hebben geklonken toen ze in de studio werden opgenomen, dus voordat ze gemixt werden.
Ik heb altijd gedacht dat Lanois verantwoordelijk is geweest voor de sound van deze plaat, het blikkerige vervormde geluid. Onlangs las ik dat het geluid van de harmonica op "Tryin' To Get To Heaven" na de opname door sound engineer Mark Howard op verzoek van Dylan door een "distortion box" is gehaald. Kennelijk heeft Dylan zelf bewust naar de blikkerige sound gezocht. Is de plaat hierdoor beter geworden? Voor mij niet. Ik zou heel graag dit album in zijn geheel willen beluisteren zoals het oorspronkelijk live in de studio is opgenomen. TTS licht hierbij een tip van de sluier op.
Na het beluisteren van de nummers van TOOM (inclusief de outtakes op TTS) stel ik mijn ideale versie van TOOM samen. Tot mijn eigen verbazing behoren ook "Cold Irons Bound", "Million Miles" en "Make You Feel My Love" hiertoe. Met name deze nummers klinken fantastisch op vinyl en ze zorgen uiteindelijk ook voor de juiste balans. Hetzelfde geldt voor "Dirt Road Blues".

Mijn ideale vinyl-versie:
Love Sick
Mississippi (de tweede versie op Tell Tale Signs)
Standing In The Doorway
Million Miles
Tryin' To Get To Heaven
Marchin' To The City
Not Dark Yet
Cold Irons Bound
Make You Feel My Love
Dirt Road Blues
Can't Wait (Tell Tale Signs)
Red River Shore

Ik vraag me af hoe TOOM zou zijn ontvangen als bovenstaande versies erop hadden gestaan. Dan was dit naar mijn mening een waar meesterwerk geweest, beslist beter ook dan OK Computer...

Groet,
Floater

Dreamin' Of You



Acteur Harry Dean Stanton overleed gisteren. Hij werd 91 jaar.

Dylan kort #1253


The Bootleg Series vol. 13: Het lijkt er op dat het bedrijf Rare Cool Stuff Unltd. wederom betrokken is bij de vormgeving van een Bob Dylan-release. Twee "gelekte" afbeeldingen die mogelijk gebruikt gaan worden voor The Bootleg Series vol. 13 staan op de Facebook-pagina van Rare Cool Stuff Unltd. Het gaat om een bewerkte versie van de tekening die de hoes van Slow Train Coming siert en de woorden "Are You Ready...?" Heel spectaculair is dat allemaal nog niet, maar het geeft wel een mogelijke eerste indruk. Zie hier en hier.
Meer Rare Cool Stuff: Op de website van Rare Cool Stuff Unltd. staat onder andere een interview (in vier delen) met fotograaf John Scheele. Scheele maakte de foto's van Bob Dylan en The Band die gebruikt werden voor de hoes van The Basement Tapes en The Basement Tapes Complete. Deel 1 en 2 staan hier, deel 3 en 4 staan hier.
"Leren schrijven met Bob Dylan" op De Laatste Vuurtorenwachter, zie hier. [met dank aan Flor]

Love Sick (1997) - door Jochen

Love Sick (1997)

Een beetje tenenkrommend kunnen ze ook wel eens zijn, maar vaker nog raken ze je tóch, de reclameminiatuurtjes waarvoor Dylan zich in de eenentwintigste eeuw af en toe leent. De Pepsi-commercial is gelikt, zoet en weinig subtiel, maar geeft eigenlijk een reuze respectvolle en leuke upgrade aan “Forever Young”, met dank ook aan Will.i.am. De sobere Applereclame voor de iPod en iTunes uit 2006 (met “Someday Baby”) is aanstekelijk en stijlvol, en het filmpje waarin Dylan in een Cadillac Escalade door een leeg landschap rijdt, bevestigt wel de woorden van Liz Ventura, de verantwoordelijke marketing directeur van Cadillac: “We hebben geprobeerd om alle respect te hebben voor het feit dat hij een legende is.” Dat lukt mede omdat de bard, net als in die andere reclames, niets kwalitatiefs over het aan te prijzen product zegt. En omdat Pepsi, Cadillac en Apple net als Dylan true Americans zijn – met enige tolerantie en verdringing van al te kritische gedachten zou je Dylans aanbeveling van waarachtigheid kunnen verdenken.
Misschien omdat de meester meer praat, wordt dat al iets moeilijker bij de IBM reclame. Maar daar boeien dan wel weer de woorden van de pratende computer Watson, die beweert dat hij alle songs van Dylan heeft geanalyseerd.
“Je belangrijkste thema’s zijn,” concludeert Watson, “Tijd Verstrijkt en Liefde Vervaagt (Time Passes and Love Fades).”
“That sounds about right, dat klopt wel zo ongeveer,” antwoordt Dylan geamuseerd. Watsons claim klopt inderdaad wel zo ongeveer. IBM woordvoerster Laurie Freedman meldt officieel dat de onderzoekers echt 320 songs van Dylan in Watson hebben ingevoerd en diens analyse heeft daadwerkelijk de genoemde thema’s eruit gedestilleerd. Watsons vermogen tot “persoonlijkheidsanalyse, toonanalyse en trefwoordherkenning” heeft geholpen om de data beter te begrijpen. Weliswaar niet alle songs dus, maar toch ruim de helft.

De waardering voor zijn commerciële uitstapjes is echter allesbehalve kamerbreed. Dat hij 1996 de Bank Of Montreal toestond “The Times They Are A-Changin’”
te gebruiken, was al niet lekker gevallen, maar kon tenminste nog onder het veilige kopje ‘Ironie’ worden gerubriceerd. Dat lukt minder gemakkelijk bij de eerste keer dat Dylan ook lijfelijk figureert in een productaanprijzing, voor Victoria’s Secret in 2004. Alleen de doorgewinterde kenners schieten in de lach, want die herinneren zich meteen die ginnegapperige persconferentie uit 1965:

Vraag: Mr. Dylan, in zijn nieuwe boek Freedom In The Air suggereert schrijver Josh Dunson dat u zichzelf aan de commercie heeft verkocht en de folkgemeenschap heeft verraden. Heeft u daarop iets te zeggen, sir?
Dylan: Nee, geen opmerkingen, geen tegenwerpingen. Ik voel me oprecht niet schuldig.
Vraag: Maar als u zich aan de commercie zou verkopen, waarvoor zou u kiezen?
Dylan: Dameskleding.

Zie! Een Bijbels aantal van veertig jaren eerder verkondigt de Profeet reeds zijn verschijnen in een dameskledingadvertentie. De song die daarbij wordt gebruikt is “Love Sick” en daarmee werpt Dylan een tweede schaduw over de schoonheid van het lied.

De eerste Grote Afleider is niet aan Dylan te wijten. Bij de uitreiking van de Grammy Awards in 1998, waar hij zijn drie Grammy’s voor Time Out Of Mind komt ophalen, speelt Dylan “Love Sick”. Tijdens de uitvoering maakt een van de achtergronddansers zich los, ontbloot het bovenlijf, waarop met grote letters Soy Bomb staat geschreven, en voert dertig seconden lang pal naast Dylan een wat spastisch aandoende dans uit, alvorens hij wordt weggevoerd. De man is een zelfverklaard performancekunstenaar, ene Michael Portnoy. De bedoeling van zijn verstoring was, zo verklaart hij later, om “positieve vibraties naar de kijkers thuis te zenden.” De woorden soy bomb (“sojabom”) zijn een gedicht dat hij desgevraagd ook wel wil uitleggen: “Soja staat voor een leven van geconcentreerde voeding. Een bom is, uiteraard, een explosieve, vernietigende kracht. Dus ‘sojabom’ is wat ik denk hoe kunst zou moeten zijn: dicht, transformatief, explosief leven!”
Dat die kraakheldere boodschap niet helemaal overkwam wijt Portnoy, ietwat spijtig, aan een inschattingsfoutje: “Sojabom was bedoeld als een eenvoudig gedicht, maar mijn zwaaiende armen trokken alle aandacht weg.”
Het vestigt wel blijvende aandacht op Portnoy zelf, helaas. Hij mag in alle grote kranten zijn warrige zegje doen, krijgt een podium voor het meest infantiele gekwaak (“Bob Dylan is verleden tijd, ik ben de toekomst van de muziek.”- Daily News) en zelfs ware kunstenaars als popartiest Eels houden die gestolen roem in stand (“Whatever Happened To Soy Bomb” op Blinking Lights And Other Revelations, 2006).
Het gekrakeel overschaduwt, al met al, de schoonheid van Dylans optreden en de buitengewone kracht van “Love Sick”. Op de bonus DVD bij de Limited Edition van Modern Times (2006) is Portnoy vlekkeloos weggeknipt en de glorie kunstmatig hersteld.

Dylan kort #1252

Vergeet niet de bijdrage van Hans over Time Out Of Mind te lezen (zie het bericht hieronder).
Bob Dylan gaat touren door Amerika, veel concerten zijn een double bill met Mavis Stapels. Voor concertdata, zie hier.
Time Out Of Mind: Volgens een bericht op Searching For A Gem zal de heruitgave op vinyl van Time Out Of Mind bestaan uit het reguliere album op twee elpees en een bonus-single met de van de Victoria's Secret-promo bekende remix van "Love Sick" en de live-versie van "Cold Irons Bound" van Tell Tale Signs, zie hier. Deze heruitgave verschijnt op 6 oktober.
De afbeelding bij dit bericht is van de hoes van het door Simon onlangs gekochte album Band Of Gypsys van Jimi Hendrix. Deze hoes met een foto van vier door Saskia de Boer gemaakte poppen is zéér zeldzaam. Naast een pop van Jimi Hendrix staan op de hoes poppen van Rolling Stone Brian Jones (links), radiomaker John Peel (vooraan) en Bob Dylan (rechts). [met dank aan Simon] Meer over het album Band Of Gypsys en de hoes van dit album, zie hier.

Time out of Mind, flinterdun als een schim die zwaar op je drukt - door Hans Altena

Beste Tom

Het eerste dat me opviel toen ik, net ingetrokken bij een nieuwe geliefde na veel sores, voor het eerst de onovertroffen vinylversie van Time Out Of Mind opzette in '97, was dat de belofte van World Gone Wrong qua klank werd ingelost, en dat deed me dansen, hoe donker ook het klonk, want hoe waren we geteisterd door de productie van de meeste albums uit de tachtiger jaren. Dit was rauw en inventief tegelijk, modern maar niet kunstmatig. Goed, Shot Of Love rockte en Oh Mercy streelde het oor, maar de eerste bevatte teveel magere liedjes, erger nog, miste de geniale die er op hadden moeten staan, kunstje wat met het steriel klinkende Infidels over werd gedaan, al had die over het geheel betere songs, en de laatste gaf met zijn soundscapes een te gelikt tintje aan indringende poëtische bekentenissen, terwijl ook daar weer veel moois was weggegooid (we zwijgen over de briljante ramp die Empire Burlesque heet, wat me achteraf opvalt hoeveel goede teksten die rare periode opleverde, vooral als je de bootlegs meetelt). Hier leek een overdaad een ideeën de poorten te openen op magistrale wijze. We zouden er nog achter komen dat er toch ook weer meer goeds was van waar dit vandaan kwam. Net zoals we middels live uitvoeringen leerden dat Lanois toch ook hier teveel saus, hoe prikkelend ook, had toegevoegd aan deze evocatie van de schim van Buddy Holly, die nog nooit zo droevig het oor binnensloop. En hoewel de teksten intens indringend werden gezongen, bekroop mij al gauw twijfel, dit was liefdesverdriet in het kwadraat, in al zijn nuances beschreven, sfeervol, maar waar waren de lyrische vondsten die ten minste in de beste pennenvruchten van de tachtiger jaren nog diezelfde overweldigende kracht hadden als die van de zestiger jaren, eigenlijk kwam het er op neer dat door de bank genomen de enige echte pointe zat in de titels, de coupletten een tamelijk prozaïsche uitwerking daarvan, tot leven gewekt door de spookachtige dreigende, lijdende stem, hoewel er her en der toch mooie vondsten opdoken en het slotlied trots mocht staan vlak achter een "Desolation Row", "Visions Of Johanna" en "Brownsville Girl". Die twijfel bleef bestaan, hoewel het me later duidelijk werd hoe deze elpee zijdelings de aanleiding vormde voor het feest van "Love & Theft", dat bewust andere wegen insloeg, en dat verdiende toch ook waardering? En dan dat vreemde verschijnsel, telkens wanneer oud leed in me opwelt of frisse tegenslag me terugwerpt en ik in de stemming kom om me te laten troosten zet ik Time Out Of Mind op en word ik overweldigd door de simpele schoonheid, de prachtige opbouw, de vele prijsnummers, en swing ik mijn tranen tegemoet en hef ik met een glimlach mijn glas, even die stilte bij "Make You Feel My Love", waar veel Dylanliefhebbers op neer kijken, maar wat een liefdeslied, en dan de "Highlands" tegemoet, hand me my walking stick!


groet
hans altena

"Love And Theft"

Zondagavond, terwijl de potten pruttelen op het gas draai ik "Love And Theft".
Het maakt niet zo heel veel uit welk boek je er op na slaat, bijna altijd zul je lezen dat "Love And Theft" werd uitgebracht op 11 september 2001, de dag dat twee vliegtuigen de torens van het World Trade Center invlogen. Het klopt inderdaad dat "Love And Theft" in Amerika op 11 september 2001 verscheen. In Nederland lag het album een dag eerder al in de winkels. Dat is vandaag 16 jaar geleden.[1]
Er zijn weinig Dylan-albums die ik zo vaak heb gedraaid als "Love And Theft" en hoe vaak ik dit album ook draai, de muziek blijft altijd fris klinken.
Dochterlief danste net door de kamer toen "High Water (For Charley Patton)" voorbij kwam. Ik snap dat, ik doe vaak hetzelfde.
Dat is de reden dat ik "Love And Theft" zo hoog aansla: het niet stil kunnen zitten tijdens het horen van een groot aantal songs op "Love And Theft". Of liever: het is één van de redenen. Er zijn vele redenen om van "Love And Theft" te houden.
Het frisse, open Buddy-Holly-geluid met Dylans stem helemaal voor in de mix is nog zo'n reden om "Love And Theft" hoog aan te slaan.
De "diefstal" die rijk grossiert op dit album is ook een reden. De diefstal die de luisteraar wijst naar bijvoorbeeld Elmore James, Lewis Carroll en Nick Cave.
Songs als "Mississippi", "High Water" en "Floater", songs om jaren in te dwalen zonder een uitgang te vinden.
De behoefte om na het wegsterven van de laatste klanken van "Sugar Baby" weer vooraan te beginnen. Opnieuw "Love And Theft" beginnen.
Er is geen Dylan-album dat ik zo vaak twee, drie keer achter elkaar heb gedraaid als "Love And Theft". De mogelijkheid om te blijven herhalen zonder te vervelen moet ook een reden zijn "Love And Theft" hoog aan te slaan.
Vanavond kom ik niet meer los van "Love And Theft".
En morgen?
Morgen draai ik "Love And Theft" gewoon nog een keer.


[1] Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar bij de woorden "16 jaar" denk ik gelijk aan het begin van Dylans "Changing Of The Guards"...

de Volkskrant 9 september: Face Value



Met dank aan Herman en Simon.

The Comic Book and Me #49

Well, the comic book and me, just us, we caught the bus
The poor little chauffeur, though, she was back in bed
On the very next day, with a nose full of pus
Yea! Heavy and a bottle of bread
Bob Dylan - "Yea! Heavy And A Bottle Of Bread"



Time Out Of Mind, Dead Man Dead Man & de mail

Nieuw mailadres: De laatste paar weken is het geklooi met hotmail. Ik ben dat geklooi zat en dus ben ik overgestapt naar een nieuw mailadres: twillems87[at]gmail.com. Bijdragen voor deze blog mogen naar dit nieuwe mailadres.

Herkenbaar? Ik ben al dagen bezig met een opname van Dylans concert van 11 oktober 1989 in The Beacon Theatre te New York. Er zijn schitterende versies te horen van onder andere "Lakes Of Ponchartrain", "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" en "What Good Am I?"om er drie noemen. Toch luister ik niet keer op keer naar deze drie songs, maar naar de derde song van dit concert: "Dead Man, Dead Man". Dit nummer is zeker niet het beste nummer van dit concert, maar zeker ook niet het slechtste nummer. Deze "Dead Man, Dead Man" intrigeert. Het lijkt wel alsof Dylan tijdens het spelen van "Dead Man, Dead Man" op de hielen gezeten wordt door het grote kwaad zelf, misschien wel door de dood. Alsof hij haast moet maken, maar tegelijkertijd door de muziek wordt tegengehouden om het tempo niet te ver te laten oplopen. Het is een "Dead Man, Dead Man" vol onrust.
Terwijl ik dit type luister ik voor de twaalfde of dertiende keer in drie dagen naar "Dead Man, Dead Man", Beacon Theatre, New York, 11 oktober 1989.

Time Out Of Mind: Nog iets minder dan drie weken en het is al weer 20 jaar geleden dat Time Out Of Mind - volgens velen het begin van Bob Dylans wederopstanding na een moeilijke periode - verscheen. Is Time Out Of Mind echt zo goed als iedereen in september 1997 riep? Ik riep in september 1997 heel hard, maar heb nu soms mijn twijfels.
Bijdragen van lezers over 20 jaar Time Out Of Mind zijn meer dan welkom.


Deze tape moet je horen #2 - door Frits

De eerste keer dat je iets meemaakt, is altijd een bijzonder moment. Je hebt geen vergelijkingsmateriaal. Integendeel, het debuut ís het vergelijkingsmateriaal voor elke volgende keer. Dat is althans mijn ervaring bij het bezoeken van concerten van Bob Dylan.
In mei 2002 was het mijn eerste keer. In Ahoy' gaf Dylan een geweldig concert. Ik herinner me dat wij – twee broers, een huisvriend, diens kameraad en ik – schouder aan schouder stonden naast Frank Boeijen (“Zimmerman, waar ben je nou?”). De stoeltjes die door de organisatie waren klaargezet op het 'veld', maar waar niemand gebruik van maakte.
En natuurlijk de uitvoering van "Blind Willie McTell", waarbij we als drie broers elkaar blij verrast aankeken: “Blind Willie!”
Het zou bij een herinnering zijn gebleven, ware het niet dat het grijze circuit van bootleg-verzamelaars mij een live-registratie deed toekomen. Zo kan het gebeuren dat ik nog steeds met enige regelmaat naar het optreden van 2 mei 2002 luister. Om de opener "Wait For The Light To Shine" te horen. Meerstemmig en akoestisch, net als de versie van "Blowin' In The Wind".
Of de schitterende uitvoeringen van "I Threw It All Away", "Love Minus Zero/No Limit", "Solid Rock" en "Mr. Tambourine Man". Ik prijs mezelf gelukkig met deze opname. Anders zou ik nooit geloven dat ik óók nog luisterde naar "The Wicked Messenger", "Sugar Baby", "Man Of Constant Sorrow" (ook weer collegiaal samenzang) en "If Dogs Run Free".
Een schitterende afwisseling van pure rock en poëtische akoestische songs. Tussen 'protestsongs' en religieus materiaal. Klassiekers en publiekslievelingen.
Frank Boeijen ging in het staartje van de encores al eerder de zaal uit. Dat heb je, als je naar collega's gaat luisteren. Je loopt altijd het risico de aandacht op jezelf te richten. Gelukkig maar dat Dylan de Nijmegenaar niet herkende. Anders had hij hem wel toegesproken: “Kerel, het venijn zit 'm in de staart. Boeijen, waar ben je nou?”
Inmiddels zijn we vijftien jaar en acht concerten na dit optreden verder. Nog steeds houd ik '2 mei 2002' als norm aan voor de Dylan-shows. Nog steeds trek ik regelmatig de bootleg uit de kast om te luisteren naar mijn eerste Dylan-concert – ik luister vaker naar dit optreden, dan naar een van de andere bootlegs van “mijn” concerten.
Dat zal wel komen omdat dit eerste optreden het meeste indruk op me heeft gemaakt.

Soon After Midnight (2012) - door Jochen

Soon After Midnight (2012)

De succesvolle en invloedrijke comics serie Preacher (66 delen, 1995-2000) is het uitzinnige, woest uitwaaierende, verbijsterende en hoogst originele verhaal van de priester Jesse Custer. Custer heeft controle gekregen over een half goddelijke, half demonische kracht, “Genesis” en gaat op zoek naar God, die vermist wordt. Die verhaallijn, en de rijkdom aan kleurrijke antagonisten en fantasierijke zijlijntjes, doen veel filmmaatschappijen toehappen. Miramax, HBO, Columbia Pictures… rechten worden gekocht, scripts geschreven en acteurs geselecteerd, maar uiteindelijk durft men een verfilming niet aan. Religieus toch wat te controversieel, en vaak ook wel erg duister. Pas in mei 2016 verschijnt dan toch nog een verfilming: een tiendelige televisieserie op AMC. Het is een succes, en in juni 2017 volgt het tweede, dertiendelige seizoen.
De achtste aflevering daarvan eindigt, geheel in stijl, bizar. Custers reisgenoot en kameraad Cassidy, een ontroerend trouwe, vrolijke en onsterfelijke vampier van Ierse komaf, benadert het bed waarop zijn zoon ligt te sterven. Cassidy staart zijn zoon met ongewoon ernstige, intense blik aan en zingt met zwaar Iers accent:

Way down in Tipperary where cow plop is thick 
Where women are young and the lads all come quick
There lived pretty Charlotte, the girl we adore
The pride of Dear Erin, the Scarlet Haired whore
It's Charlotte the harlot, the girl we adore
The pride of Dear Erin
The Scarlet Haired whore

“Charlotte The Harlot”, Charlotte de lichtekooi, is een oeroud scabreus lied dat in tientallen varianten, in oplopende schunnigheid, overal in de Engelstalige wereld wordt gezongen. Dylan kent ongetwijfeld de versie van de peetvader van de Greenwich folkscene, Oscar Brand, op diens Bawdy Hootenanny (1955). Folkmuzikant Brand is behalve de organisator van het Newport Folk Festival ook de presentator van ’s werelds langst lopende radioshow, Oscar Brand's Folksong Festival. Aan hem danken we Dylans radiodebuut, 29 oktober 1961, de uitzending waarin de jonge Bob allerlei flauwekul over zijn kermisverleden bij elkaar fantaseert (“Dit lied heb ik geleerd van een boer uit South Dakota, hij speelde het op een autoharp. Hij heet Wilbur. Ik ontmoette hem iets buiten Sioux Falls toen ik daar op bezoek was”) en waarin hij “Sally Gal” speelt.

Vijftig jaar later dringt Charlotte the Harlot door tot Dylans oeuvre, in het intrigerende en vaak verkeerd begrepen lied “Soon After Midnight” op het bejubelde album Tempest (2012).
Bij verschijnen krijgt die plaat – uiteraard – alle aandacht en zonder uitzondering positieve recensies. In diezelfde besprekingen komt “Soon After Midnight” er echter doorgaans bekaaid vanaf. The Guardian en Rolling Stone noemen het lied zelfs helemaal niet, The New Yorker, Billboard en de New York Times denken dat het een liefdesliedje is en zien er liefdesverdriet in, en alleen Uncut en The Sun ontwaren kwaadaardige wraakzucht en een sinistere ommezwaai.
De opening zet de luisteraars natuurlijk op het verkeerde been, dat is waar. “Ik zoek naar de woorden om je te bezingen” is een zoetig, weeïg poesiealbumcliché, dat Dylan leent uit het doo-wop en crooneridioom van de jaren 50. Sinatra’s “Too Marvellous For Words”, Sarah Vaughans “Words Can’t Decribe” en “I Don’t Know How To Say I Love You” van The Superlatives, bijvoorbeeld. Zoals Dylan in elk couplet wel ergens leentjebuur speelt. “Money Honey” van The Drifters draait hij in zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour, en speelt hij ook een paar keer zelf op het podium. “Moon Got In My Eyes” kennen we zowel van Bing Crosby als Sinatra, “On The Killing Floors” is een evergreen die Dylan vermoedelijk al sinds Howlin’ Wolf (1964) kent, en anders wel in de uitvoering van Clapton, of van Jimi Hendrix, of de schitterende versie van zijn muzikale partner Mike Bloomfield (met Electric Flag, 1968). In elk geval heeft de meester genoten van de film “O Brother Where Art Thou” van de Coen Brothers. Sowieso van de soundtrack, waarop “Hard Time Killing Floor Blues” van Chris Thomas King staat: “I was delighted with this album and even watched the movie,” verklapt hij tijdens een persconferentie in Rome, in juli 2001.

Open de deur, hoe je ook heet

Het kan gek lopen met namen. In 1975 werden een aantal songs die Bob Dylan en de leden van The Band in 1967 in Big Pink opnamen onder de titel The Basement Tapes door Bob Dylans platenmaatschappij uitgebracht. Een van de songs op dit album draagt de titel "Open The Door, Homer", maar wanneer je dit nummer beluistert, dan hoor je toch echt Bob Dylan "Open the door Richard" en niet Homer zingen.
Vreemd. Een Dylan-geintje misschien? Of zit er toch meer achter? Hier moest ik vanmiddag aan denken bij het beluisteren van aflevering 66 van Theme Time Radio Hour. In deze aflevering draait Bob Dylan een fragment van "Open The Door Richard" door Dusty Fletcher.*
De gedachte dat Dylans "Open The Door Homer" een zogenaamde answer song is ligt erg voor de hand, vooral omdat Bob Dylan in zijn song zingt:

Open the door, Richard
I’ve heard it said before

Hij heeft het allemaal al eerder gehoord, zingt hij. Natuurlijk heeft hij het eerder gehoord en wel bij Dusty Fletcher.
Zo zat ik een beetje te mijmeren over "Open The Door, Homer" terwijl ik naar huis reed en luisterde naar Theme Time Radio Hour.
Eenmaal thuis bij het opzoeken van de tekst van "Open The Door, Homer" op Bob Dylans website kwam ik voor de volgende verrassing te staan. Volgens de tekst op Dylans website is het:

Open the door, Homer
I’ve heard it said before

Heerlijke verwarrende onduidelijkheid.
Homer? Richard? Wat maakt het uit, het is een pracht nummer om het chagrijn mee uit het lijf te jagen.
Nog één keer dan:

Open the door, Richard / Homer
I’ve heard it said before






* Na de versie van Dusty Fletcher draait Bob Dylan in deze aflevering van Theme Time Radio Hour ook nog een uitvoering van "Open The Door Richard" door Jack McVea & His All Stars.

Deze tape moet je horen #1

Lezers van de blog hebben me meer dan eens gevraagd wat meer aandacht te schenken aan concertopnamen van Bob Dylan. Het is de bedoeling dat dit onder de titel "Deze tape moet je horen" zo nu en dan zal gaan gebeuren. Die titel - "Deze tape moet je horen" - is een bescheiden eerbetoon aan de fanzines van weleer, fanzines met artikelen als "You've got to hear this tape".
Lezers zijn meer dan welkom om een bijdrage aan "Deze tape moet je horen" te leveren. Stukken kunnen naar het gebruikelijke mailadres (zie rechter kolom).

Het is 24 juni 1988, de zogenaamde Never Ending Tour is nog niet uit de luiers. Die tour  begon op 7 juni in Concord, reisde langs steden als Denver, St. Louis en Salt Lake City om vanavond - voor het elfde concert - neer te strijken in Holmden, New Jersey. Bob Dylan, gitarist G.E. Smith, bassist Kenny Aaronson en drummer Christopher Parker staan samen op het podium van het Garden State Performing Arts Center. Bob Dylan heeft zijn mondharmonica thuisgelaten.

Het begint met een ranzige "Subterranean Homesick Blues", Bob Dylan hapt naar de woorden, naar lucht om al die woorden in die korte tijd uit zijn strot te krijgen. Het hakkelt voort. Aan het eind is het gelijk door, geen tijd voor het in ontvangst nemen van applaus of andere flauwekul. "It's All Over Now, Baby Blue" krijgt van Aaronson en Parker een strakke basis waaroverheen G.E. Smith gitaarwerk legt en Bob Dylan met de woorden kan doen wat hij wil: rekken, strekken, wegslikken en uitspugen.
Het concert is twee songs oud en beide songs zijn afkomstig van Bringing It All Back Home. Is dat de trend van deze avond?
Voor "Masters Of War" gaat het gas er weer op. De kracht van de herhaling: Dylan zingt een regel, G.E. Smith speelt een riff, Dylan zingt een regel, G.E. Smith speelt dezelfde riff, et cetera.
En dan mag het kippenvel komen. En het komt. "Simple Twist Of Fate". Is het nog zingen wat Dylan doet? Of is het vertellen? Ondergaan en verklanken? Van mij mag dit lang duren.
Er is geen tijd om te laten bezinken. Dylan en band gaan verder. Een (toen) recente song: "Driftin' Too Far From Shore" van het album Knocked Out Loaded (1986). Het contrast met voorganger "Simple Twist Of Fate" is groot. Waar "Fate" los en uniek voor het moment is, voor deze avond opnieuw uitgevonden werd, is "Driftin' Too Far From Shore" vanavond bijna gelijk aan de albumversie. En toch is deze "Driftin'" me bijna net zo lief als de "Simple Twist Of Fate" die ik net mocht horen.
En dan gaat het tempo weer flink omlaag voor het tweede nummer van Blood On The Tracks: "You're A Big Girl Now".
Net als in "Simple Twist Of Fate" neemt Bob Dylan de tijd, de moeite om zijn verhaal te zingen, te vertellen. Dit is mooi. Dit is een reden om ook morgen weer naar de opname van 24 juni 1988 te luisteren.

Kenny Aaronson en Christopher Parker mogen even pauze nemen. Bob Dylan en G.E. Smith blijven op het podium voor een korte set op akoestische gitaren:

1. "Lakes Of Pontchartrain"
2. "Boots Of Spanish Leather"
3. "A Hard Rain's A-Gonna Fall"

Dat dit mooi is, zal - denk ik - niemand verbazen. De traditional "Lakes Of Pontchartrain" heeft nog nooit anders dan goed geklonken, vanavond is geen uitzondering. Misschien zelfs wel een beetje meer dan goed vanavond.
"Boots Of Spanish Leather" komt wat minder goed uit de verf. Dylan lijkt te zoeken naar de nieuwe frasering, er tegenaan te schurken, maar 'm net niet helemaal te vinden.
Voor "A Hard Rain's A-Gonna Fall" heeft Dylan de frasering weer teruggevonden. Je hoort in de verte al de versie die Dylan opnam voor Expo Zaragoza in 2008 in deze "Hard Rain".
Hoe mooi deze akoestische set ook is, het is voor mij niet het hoogtepunt van deze avond. Vanavond legt Bob Dylan zijn donder in de songs die hij met de hele band op het podium speelt. Ik denk aan bijvoorbeeld "Driftin' Too Far From Shore" en "You're A Big Girl Now". De hele band, dat is Dylan + 3, meer niet.
De avond is nog niet voorbij, er komt nog meer.

De tweede set met de hele band begint met "Silvio" van het net een maand eerder verschenen album Down In The Groove. En net als bij "Driftin' Too Far From Shore", dat andere recente nummer op de setlist, is de tweede stem van G.E. Smith.
Dit is een garageband: twee gitaren, basgitaar en drums. Niks achtergrondzangeressen, synthesizers, tamboerijnen of blazers. Gewoon, vier jongens die spelen, rechttoe, rechtaan.
Voor "I Shall Be Released" gaat het tempo weer iets omlaag. Naarmate de song vordert gaat Dylan meer op zijn tenen staan, zo klinkt het, om iedere noot, iedere nuancering, ieder accent de microfoon in te spugen.
"Like A Rolling Stone", de laatste song voor de encores, lijkt aanvankelijk op de automatische piloot gedaan te worden, maar al snel wurmt Dylan zich uit het keurslijf van het verwachtingspatroon en laat hij de oude song rammelen. Vergelijken met andere grote versies van "Like A Rolling Stone" - zoals bijvoorbeeld tijdens tour 1966 - is onzin, dit is een unieke, een 1988-eigen "Like A Rolling Stone".
Kan "Like A Rolling Stone" anno 1988 nog een concerthoogtepunt zijn? Hell Yeah!

Voor de eerste encore verdwijnen bassist Kenny Aaronson en drummer Christopher Parker wederom van het podium: "The Times They Are A-Changin'" wordt in een hoog tempo gespeeld. Daarna volgt nog één uitsmijter, een derde song van Bringing It All Back Home, wederom met de hele band: een strakke, snoeiharde "Maggie's Farm".
En dan is het klaar. Veertien songs in ongeveer vijf kwartier.
Dylan en band razen voorbij en laten deze luisteraar helemaal klaar voor meer achter.
Ik luister gewoon nog een keer, kan mij het schelen.

Dylan kort #1251

Mavis!, de film over Mavis Staples (met een beetje Bob Dylan) kan hier bekeken worden. [met dank aan Alja]
Vinyl: de 2017-persingen van Oh Mercy, Good As I Been To You en Bob Dylan in Concert: Brandeis University 1963 zijn inmiddels verschenen. Ze kosten €25,- per stuk. Is er iemand die een of meerdere van deze elpees al gehoord heeft en iets kan zeggen over de (geluids-)kwaliteit?
De Slimste Mens van 28 augustus, Bob Dylan, Patti Smith en de Nobelprijs vanaf 31:20, zie hier. [met dank aan Hilda]

"Kun je een paar euro's missen?" (Trouble No More)

"Waarom gooi jij ineens kleingeld in die spaarpot? Dat heb ik jou nog nooit zien doen."
"Ik ben aan het sparen."
"Dat snap ik, maar waarvoor dan?"
"Ik ga in het najaar naar New York."
"New York, wat moet jij in New York?"
"Naar de film."
"Naar de film... Daarvoor reis je helemaal naar de andere kant van de wereld, voor de film. Dat moet dan wel een heel bijzondere film zijn."
"Trouble  No More van Jennifer Lebeau."
"En waarom moet je daarvoor naar New York?"
"Die film gaat in première tijdens het New York Film Festival."
"Ja, dus?"
"Ik wil daar dus bij zijn."
"Wat maakt die film zo bijzonder dat je daarvoor honderden euro's uitgeeft, uren in het vliegtuig gaat zitten?"
"Luister, ik zal een klein stukje van de beschrijving van die film van de website van het filmfestival voorlezen. Zit je er klaar voor? Komt het: This very special film consists of truly electrifying video footage, much of it thought to have been lost for years and all newly restored, shot at shows in Toronto and Buffalo on the last leg of the ’79-’80 tour. Snap je het nu?"
"Nee, eigenlijk niet. Waar gaat dit over?"
"BOB DYLAN! Wie anders? Een film over Bob Dylan met concertbeelden van Toronto en Buffalo. Dan hebben we het over april of mei 1980. Dat wil iedereen toch zien?"
"Jawel, maar om er nou voor naar New York te vliegen..."
"Het moet geweldig zijn om bij die première te zijn..."
"Ik bedoel, ik zie 'm wel hier in de bioscoop of als 'ie op dvd uitkomt. Maar New York? Nee, dat is mij te gek."
"Dus jij gaat niet naar New York?"
"Nee, absoluut niet."
"Als je dan toch niet hoeft te sparen, kun je dan een paar euro's missen. Mijn spaarpot is nog wat licht..."




Meer informatie over de film Trouble No More is te vinden op de website van het New York Film Festival, zie hier.

Dylan kort #1250

Opmerkelijke cover: Kate Tempest covert "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)" als spoken word, zie hier (vanaf 27:41). Vanaf 25:22 praat Tempest over het ontdekken van Dylans muziek.
Voorlezen: John Mole leest "Early Roman Kings", zie hier.
Hans stuurde mij een link naar een door Don Hunstein gemaakte foto van Bob Dylan en Suze Rotolo en schrijft: "Ik zag deze foto en moest direct denken aan de back cover van Infidels, het verhoogde mijn waardering voor die tekening, waar ik voorheen mijn twijfels over had..." Voor de foto, zie hier. Ik moet bekennen dat ik nu ook anders naar de tekening op de achterzijde van Infidels kijk. [met dank aan Hans]
Bericht uit 2015: "Bob Dylan beter dan Lennon en McCartney", zie hier.

Blind Boys of Alabama - See By Faith



"See By Faith" is een niet eerder uitgebrachte compositie geschreven door Bob Dylan. Blind Boys of Alabama namen het op voor hun vorige week verschenen album Almost Home. Maar... er lijkt een addertje onder het gras te zitten. Op Amazon wordt Almost Home als download aangeboden. Deze download-versie van Almost Home telt dertien tracks waarvan de laatste track "See By Faith" is. De cd-versie van Almost Home, afgaande op de informatie hier, telt twaalf tracks en geen "See By Faith"...
Op Almost Home staat ook een cover van het door Bob Dylan geschreven nummer "I Shall Be Released".

Dylan kort #1249

The Nobel Lecture: Volgens een bericht op de website van Isis is de publicatie van het boek The Nobel Lecture van Bob Dylan uitgesteld tot lente 2018, zie hier. Volgens de informatie op de website van uitgeverij Simon & Schuster verschijnt het boek eind oktober, zie hier.
Cover: Shelby Lynne & Allison Moorer hebben net het album Not Dark Yet uitgebracht. Dit album bevat een cover van - hoe kan het ook anders - Dylans "Not Dark Yet". Een recensie van het album, inclusief de mogelijkheid om het nummer "Not Dark Yet" te kunnen beluisteren, staat hier.
Meer "Not Dark Yet": Volgens een bericht hier is het vandaag precies 20 jaar geleden dat de cd-single "Not Dark Yet" verscheen. Ik herinner mij dit anders. Volgens Searching for a gem verscheen deze cd-single in februari 1998, zie hier. Die datum komt beter overeen met mijn herinnering.

aanvullingen 17:30 uur:
The Silkscreen collection: The Beaten Path, zie hier.
1 november 1998: "The Times We've Known", zie hier.
Covers: 1 september verschijnt het album Take What You Need; UK Covers Of Bob Dylan Songs 1964-69, zie hier. Om een indruk van de cd (verpakking) te krijgen, zie het filmpje hier.

Drifter’s Escape (1967) - door Jochen

Drifter’s Escape (1967)
Als Jack Fate, het alter ego van Dylan, “Drifter’s Escape” inzet met zijn band, in de schemerige film Masked And Anonymous (2003), verzucht de schone Pagan Lace (Penelope Cruz), gezeten tussen de Paus en Gandhi: “Ik hou van zijn songs omdat ze niet duidelijk zijn – ze zijn helemaal open voor interpretatie.”
Dat weerhoudt Uncle Sweetheart (John Goodman) er niet van om klip en klaar, vrij van twijfels, uit te leggen waarover dit lied gaat. Zijn gesprekspartner Bobby Cupid (Luke Wilson) mag eerst even verklappen wat hij denkt (“Het gaat over proberen in de hemel te komen. Je moet de weg kennen voordat je op pad gaat,” zegt Bobby ferm), om dan hautain te worden afgeserveerd door de betweterige Sweetheart:

Nee, daar gaat het helemaal niet over. Wat jou zo raakt in dit lied, is het Jekyll-and-Hyde-karakter ervan. Het lied is geschreven vanuit Hyde’s perspectief. Dat trekt jou zo aan. Het gaat over het slechte doen en je geweten proberen te negeren, als je kunt. Het is niet zoals zijn andere liedjes, die songs over overspelige vrouwen en drank, bordelen en de wreedheid van de maatschappij. Daar lijkt dit lied niet op. Dit past helemaal in jouw straatje. Het gaat over het goede doen door de kwade krachten te manipuleren. Net zoals jij doet.

Goodman wijkt daarbij op details af van het script en de overbodige uitsmijter is zelfs helemaal weggeknipt (“Robert Louis Stevenson, it's everything he was saying and more”). Bovendien spreekt hij zichzelf tegen (eerst gaat het over “het slechte doen”, vier regels later opeens toch over “het goede doen”). Maar de kerngedachte blijft overeind, of het nu gaat over “het goede doen door het kwaad te manipuleren”(doing good by manipulating the forces of evil) of over “het slechte doen en je geweten proberen te negeren” (doing evil and killing your concience if you can), volgens Sweetheart gaat het in elk geval over de strijd tussen Goed en Kwaad. Voer voor Dylanologen, want Dylan heeft het script (mede) geschreven, dus de exegeten krijgen hier een zeldzaam geschenk: de meester zelf deelt een visie op een van zijn liederen. Geheel in stijl, gelukkig - veel duidelijker wordt het er niet van.

Sweethearts stelling dat het lied vanuit Hyde’s perspectief is geschreven, lijkt al weinig houdbaar. De tweede regel van het lied (I heard the drifter say) toont het vertelperspectief: een verder naamloze “ik” doet verslag. De ik-figuur heeft zo te zien ook geen sturende rol of überhaupt ook maar enige invloed op de handeling. Sterker nog: geen enkele acteur in “Drifter’s Escape” komt in aanmerking voor een vergelijking met het pure, gewetenloze kwaad dat door Mr. Hyde in Stevensons novelle (The Strange Case of Dr. Jekyll and Mr. Hyde, 1886) wordt gepersonifieerd. Áls je al een parallel wilt zien, dan komt hoogstens Dr. Jekyll in aanmerking. De Drifter heeft immers geen idee wat hij verkeerd heeft gedaan (“I still do not know what it was that I’ve done wrong”), net zoals Dr. Jekyll zich niet bewust was van het kwaad dat hij als Mr. Hyde had uitgespookt. De overige tekstregels van de zwerver passen eveneens veel beter bij Dr. Jekyll. De gerespecteerde arts verwijt zichzelf zwakte (“in an hour of moral weakness, I once again compounded and swallowed the transforming draught”), weet dat hij niet veel tijd meer heeft en kijkt met afschuw terug op the trip die hij als Mr. Hyde heeft gemaakt. En ook de aforistische pointe van Sweetheart is dan verkeerd om. Dr. Jekyll moet juist de forces of good manipuleren om, als Mr Hyde, kwaad te kunnen doen. Sweetheart verwart beide hoofdpersonen, óf hij denkt aan een van de bekendste oneliners van de Duitse satiricus Wilhelm Busch: ”Das Gute, dieser Satz steht fest, ist stets das Böse was man läßt” (het Goede, zoveel is waar, is altijd het Kwaad dat men achterwege laat).

Dylan kort #1248

Tournee: Bob Dylan en band gaan weer op tournee door Amerika. De eerste twee concerten staan inmiddels gepland: 13 oktober Valley Center en 14 oktober Las Vegas. Zie hier.
Soundtrack: De dubbel-cd The Vietnam War - The Soundtrack bevat keuze van 38 songs uit de ruim 120 songs die in de serie The Vietnam War te horen zijn. Van deze 38 songs zijn er drie van Bob Dylan: "A Hard Rain's A-Gonna Fall", "One Too Many Mornings" en "Don't Think Twice, It's All Right". Daarnaast staat op deze soundtrack "Masters Of War" door The Staple Singers. Ik ga er van uit dat het hier gaat om reeds bekende, eerder uitgebrachte versies van deze songs. Voor meer informatie, zie hier.
Sony Music gaat zelf weer elpees persen, waaronder Bob Dylan, zie hier.

Bob Dylan en Gerard Malanga #2

Ruim een week geleden, in het stuk "Bob Dylan en Gerard Melanga" schreef ik over het stuk Bob Dylan as poet van Gerard Malanga en mijn zoektocht naar dit stuk.
Bob Dylan as poet liet zich niet vinden.
Na plaatsing van het stuk "Bob Dylan en Gerard Malanga" kreeg ik enkele reacties en suggesties, waaronder een verwijzing naar een interview met Gerard Malanga [met dank aan Rob].
Wanneer Malanga door de interviewer wordt gevraagd naar Bob Dylans screen test, zegt Malanga:

"He just sat there in front of the camera. There wasn’t anything really exceptional about it. He’s smoking a cigarette. Barbara Rubin brought him over with his sort of sidekick roadie named Bobby Neuwirth, and Andy [Warhol] was thinking of the idea of getting Bob to be in a movie….Bob was a really hot item at that point already. And so Andy’s way of wooing Bob was giving him a “Double Elvis Presley” Painting.

And Bob was a bit of a punk in those days, nice, but real cocky. In the end Bob just carried this gigantic painting down the freight elevator. And I went to the window and watched them tie it to the roof of their station wagon. And they drove it back to Woodstock. Word got back at some point that Bob had traded the painting for a piece of furniture with his manager, Al Grossman.

So Bob, in essence, really didn’t take Andy that seriously, and he ended up not being in any major film of Andy’s. I don’t think they really liked each other. I think basically what happened, I think Bob found Andy to be pretentious, because Andy was behaving peculiarly. Maybe Bob felt a bit put off by that, he couldn’t take Andy seriously."

Verder zegt Gerard Malanga in dit interview enkele interessante dingen over de (vermeende) relatie tussen Bob Dylan en Edie Sedgwick (zie hier), maar helaas niks over het artikel Bob Dylan as poet.

Twee dagen geleden stuurde ik, als laatste redmiddel, een berichtje naar de mensen van de Facebookpagina Gerard Malanga official in de hoop dat achter deze pagina daadwerkelijk Gerard Malanga schuil zou gaan. Vannacht kreeg ik, via Patricia, antwoord van Gerard Malanga zelf:

"Please tell Tom Willems that the article was published in German translation in a collection of Mr. Malanga's poetry & prose, titled Gerard Malanga selbsportrait eines dichters (1970), Merz Verlag, publisher."

Na nog wat speurwerk kwam ik hier een blogbericht tegen over het boek Selbstporträt eines Dichters. Bij dit blogbericht is niet het hele artikel over Bob Dylan te lezen, maar het begin ervan. Dat begint met:

"Der erste und und wichtigste Punkt ist, sich darüber klarzuwerden, daβ Bob Dylan vom ersten Anfang seiner Karriere an vor allem ein Dichter ist; der zweite, daβ seine dramatische Begabung ihren natürlichen Ausdruck in einer Form gefunden hat, die ihm eigentümlich ist, in der die Rollen, die Text uns Musik spielen, auf gleicher Bedeutungsstufe stehen."

In het stuk "Bob Dylan en Gerard Malanga" haalde ik het artikel Dylan: Poet uit het tourbook van 1978 al aan. Dat artikel begint zo:

"The first and essential point is to realize that form the very outset of his carreer Bob Dylan is before all things a poet; the second, that his dramatic genius has found its natural expression in a specific form peculiar to himself, in which the parts played by words and music are on the same level of importance."

Afgaande op het begin van de artikelen Bob Dylan als Dichter und Wortschöpfer in Selbstporträt eines Dichters en Dylan: Poet in tourbook 1978 gaat het hier om hetzelfde artikel en is dus het artikel in het tourbook van 1978 wel degelijk het gezochte artikel Bob Dylan as poet dat Gerard Malanga in 1966 schreef, met dien verstande dat de verwijzing naar het boek Approximately Complete Works in het tourbook van 1978 later aan de tekst moet zijn toegevoegd.

Bob Dylan in de boeken van Cornelis Bastiaan Vaandrager (1935 - 1992)

In het stuk 'Deventer boekenmarkt' schreef ik:
"Soms komt het ook wel goed met een zoeklijstje. Zo vond ik gisteren - tot mijn stomme verbazing - De Hef van C.B. Vaandrager. De Hef zocht ik al tijden voor een redelijke prijs, tot gisteren zonder succes.
Wat heeft dit allemaal met Bob Dylan te maken?
Afgezien van het feit dat ik gefascineerd ben door het werk van C.B. Vaandrager, ben ik Bob Dylan in zowel Vaandragers De Reus van Rotterdam als Sleutels tegengekomen. Wie weet vind ik Bob Dylan ook in De Hef."

En ik kwam Bob Dylan tegen in De Hef. Hieronder een kort overzicht van Bob Dylan in het werk van Cornelis Bastiaan Vaandrager.


De Reus van Rotterdam (1971):
"'Eigeluk heb ik altijd kestraatzanger wille worde...' (Sjonny)
Meet is... vergelijk Kerry Peket... Union Gap... 1 van beste
remantiese zangers... vergelijk Kerry Broker (Broeker) (Booker)
Brooker (SIE und EHR!) vergelijk bob Delon... vergelijk hh
Hand-Riks... (reiks... rijks...) haakje sluiten..." (blz. 241)

De Hef (1975): 
"'Ausdauer', zei S. in de Leidsestraat, toen Dylan doorbrak met 'Subterranean Home Sick-blues' en 'Maggies farm', handelend over een hulpje in een hoerenkast, over een bijgoochem zogezegd. Bob Dylan, lieveling der vrouwen, maar voor souteneur kennelijk 'niet ruw genoeg', werd het idool van de huidige pop. Met sterkere gitaar en steeds betere teksten, met steeds meer toespelingen en expliziete uitlatingen over de Voornaamste Sleurverdrijver: marihuana, waarden en standpunten veranderend, nieuwer, 'hoger'." (blz. 92)

"Ik vroeg Hendrix homerisch:
'Do you only use your own songs?'
'Yes', zei hij, kort voor 'All along the Watchtower' zou uitkomen, met andermans, Dylans tekst. En hij besloot ons ultrakort treffen met de gevleugelde woorden
'Thanks anyway.'" (blz. 141)

Sleutels (1974 geschreven, 2012 gepubliceerd):
"'Van die klereherrie in de Doelen. Dat moeten de slokops ook voelen. De bedrading meneer, gaat woelen, als wormen.'
Volgt muziekje, met verstaanbare woorden:
'...leaders, watch the parkingmeters.'
In de Doelen zijn gastarbeiders bezig om de rotzooi van Alice Cooper en zijn publiek op te ruimen. Morgen is er weer een dag, met 's middags een reseptie, en 's avonds 'Neerlands Hoop in...'" (blz. 23)


Documents of Bob Dylan #1

Niet ver van het centrum van het dorp waar ik woon, aan de verkeerde kant van de gracht, staat een groot pand. De muren zitten vol graffiti, de ramen zijn vies of gebroken. Het pand staat al jaren leeg. Binnenkort gaat het tegen de vlakte.Voor het pand leeg kwam te staan zat er een Aldi in. Daarvoor zat er een winkel in met een wat wazig profiel. In die winkel werden naast tuinmeubelen, schoonmaakmiddelen, honden- en kattenvoer, kleding en gereedschap, cd's verkocht. Eén metalen rek met cd's stond er, niet ver van de kassa. De aangeboden cd's waren in het genre Hollandse hits, dubieuze country-sterren, easy listening en... Bob Dylan.
Het waren niet de reguliere albums van Bob Dylan, zoals Highway 61 Revisited of Oh Mercy, die te koop werden aangeboden in deze winkel, maar wazige, niet-geautoriseerde compilaties met titels als All I Really Want To Do en The Times They Are A-Changin'. Naast deze niet-interessante compilatiealbums met een wat vreemde bijsmaak, werd in deze winkel een serie van vier cd's verkocht: Documents Of Bob Dylan. Ik kocht ze alle vier en beluisterde ze als ware het de heilige graal.
Ik was, zo ontdekte ik al snel, niet de enige die verslingerd was geraakt aan Documents Of Bob Dylan. Met een leeftijdgenoot - hij bezat drie van de vier delen - besprak ik de schoonheid van de opnamen en voor niet één, maar twee stagedocenten moest ik exemplaren van Documents Of Bob Dylan aanschaffen. (Ik deed het. Helaas heeft het mijn stagebeoordeling niet geholpen...)
Dit speelde zich allemaal begin jaren negentig af.

In de jaren daarna raakten Documents Of Bob Dylan enigszins in de vergetelheid, er doken zoveel andere cd's op met niet eerdere gehoorde opnamen, opnamen die om aandacht vroegen. De vier delen van Documents Of Bob Dylan verdween uit de platenkast in de kamer - ruimtegebrek - en werden op zolder opgeborgen. En hoewel de vier delen van Documents nooit helemaal door mij werden vergeten, dacht ik ook niet meer echt aan deze cd's. Vanochtend kwam daar verandering in.

Vanochtend las ik het uitstekende artikel "Beyond An Angel's Art" van Tara Zuk in Isis issue 193. Dit artikel gaat over Dylan-de-zanger. Eén van de door Zuk in dit artikel genoemde songs als voorbeeld van Bob Dylans kwaliteiten als zanger in "Black Cross".
Zuk: "'Black Cross (Hezekiah Jones)' was written by Joseph Simon Newman who was the uncle of the actor Paul Newman. It was most famously performed by Lord Buckley (who had a substantial effect on Bob Dylan's creative development). It is a harrowing moral tale of a southern lynching of a self-educated black man, and we can hear spoken vocal effects of Bob Dylan as he tells the story. The rhythm and prosody, the drawled voices, the bellow of the preacher, the croak of sarcasm in the white lynch mob, the volume and tone and different accents catching the true nature of the caracters in the tale."
Terwijl ik dit las, moest ik denken aan Documents Of Bob Dylan en vooral aan de werkelijk schitterende versie van "Black Cross (Hezekiah Jones)" op het eerste deel van Documents.
Luister bijvoorbeeld naar hoe Bob Dylan de vraag van de priester - "Hezekiah, you believe in the Lord?" - zing-zegt en je snapt wat Zuk bedoelt met "spoken vocal effects of Bob Dylan as he tells the story".
En dan het antwoord van Hezekiah Jones - "Well..." - de manier waarop Dylan dit brengt, hoe Dylan in de huid van Hezekiah Jones kruipt. Alsof hij (Hezekiah Jones) weet dat het het enige correcte antwoord is, maar dat dit antwoord hem tegelijkertijd in de grootst mogelijke problemen zal brengen.
Er zit meer schoonheid in hoe Bob Dylan "Black Cross" zingt, luister zelf maar, hier.

Tara Zuk bracht me met haar artikel terug bij Documents Of Bob Dylan, bij de eerste van vier cd's met deze titel. De speelduur van Documents Of Bob Dylan #1 is niet lang. Zeven nummers staan er op deze cd. Ik heb ze lang niet gehoord, maar vanochtend luister ik, keer op keer. Zoveel tijd kost dat niet, het zijn maar zeven songs, schitterende opnamen.
Zoals een bewogen "A Hard Rain's A-Gonna Fall" waar de cd mee begint en net als begin jaren negentig verrast het me ook vanochtend weer dat het publiek meezingt. Let wel, deze opname werd gemaakt voordat "A Hard Rain's A-Gonna Fall" in de studio opnam voor The Freewheelin' Bob Dylan. Hoe kan het publiek de tekst kennen?
Naast "Hard Rain" en "Black Cross" zijn voor mij de positieve uitschieters op deze cd "Rocks and Gravel" en "Barbara Allen". Verder bevat dit eerste deel van Documents nog opnamen van "No More Auction Block", "Don't Think Twice, It's All Right" en "Moonshiner".

De opname van "No More Auction Block" werd in 1991 uitgebracht op The Bootleg Series vol. 1 - 3.
De opnamen van alle andere songs op het eerste deel van Documents zijn te vinden op de in 2005 via Starbucks en Standaard Boekhandel verkochte cd Live At The Gaslight 1962, met uitzondering van "Black Cross (Hezekiah Jones)".
De opname van "Black Cross" werd eind 2012 uitgebracht op The 50th Anniversary Collection.


Dylan kort #1247

Roland Janes: Sinds gisteren staat op Dylans website een door Bob Dylan geschreven eerbetoon aan gitarist en producer Roland Janes (1933 - 2013). Ik vind het een mooi initiatief, zo'n door Dylan geschreven eerbetoon aan een van de vergeten helden van de moderne muziek. Wat ik me wel afvraag is waarom uitgerekend nu dit op Dylans website gepubliceerd wordt, wat is de aanleiding? Ik kan het niet bedenken. Misschien moet ik niks achter het moment van publicatie zoeken en het nemen zoals het is. Het door Bob Dylan geschreven eerbetoon aan Roland Janes staat hier. Een foto van Bob Dylan en Roland Janes in de studio staat hier.
Shot Of Love komt op 3 november opnieuw op vinyl uit. [met dank aan Hans voor de tip]. De grote vraag is of deze persing "The Groom's Still Waiting At The Altar" zal bevatten of niet. Zie ook "Dylan kort #1243" voor meer binnenkort op vinyl te verschijnen albums van Bob Dylan.
Time Out Of Mind: Op het forum van expecting rain wordt druk geschreven over een begin oktober te verschijnen 20th Anniversary Edition van Time Out Of Mind op vinyl. Volgens de ene webwinkel gaat het om een 3 elpee-versie (!), volgens een andere webwinkel is het 'gewoon' een 2 elpee-versie.
"In Memoriam Miel Swillens": "hij [Miel Swillens] was het die begonnen was met een ware exegese [in TLiedboek] van die moeilijke liederen van Bob Dylan, ‘Desolation Row’ voorop." Voor het hele verhaal, zie hier.
Recensie: Joan Osborne - Songs Of Bob Dylan, zie hier.
Meer Joan Osborne: In oktober 1998 namen Joan Osborne en Bob Dylan samen "Chimes Of Freedom" op voor de soundtrack van de film The '60s.Die versie van "Chimes Of Freedom" kan hier beluisterd worden.
Mark Oliver Everett van Eels (in 2013): "If you were to make a comparable contribution to music you ‘d have to be Bob Dylan or something, I don’t think I’m Bob Dylan. We’d all love to be Bob Dylan. Even Bob Dylan would like to be Bob Dylan.", voor het hele interview, zie hier.
MTV Unplugged komt terug op de buis, zie hier.
25 jaar Lowlands: "Ze [Bunk Bessels] noemde het 'A Campingflight To Lowlands Paradise', vernoemd naar het nummer 'Sad Eyed Lady of the Lowlands' van Bob Dylan." Nooit geweten. Het hele verhaal staat hier.
The 1966 Live Recordings: Soms vergeet ik dat de eind vorig jaar verschenen box The 1966 Live Recordings ook nog in de kast staat. Dat is vreemd, tournee 1966 behoort - naar mijn smaak - tot het beste / mooiste wat Bob Dylan ooit gedaan heeft. Ik luister te weinig naar de opnamen in The 1966 Live Recordings.
Gisteravond heb ik de deksel weer eens van die box gehaald en vrij willekeurig een cd gekozen. Het werd het concert in Dublin, het deel voor de pauze.
Het duurde maar even voor ik weer overtuigd was: dit is hemeltergend mooi. Pijnlijk mooi. Dit moet ik koesteren en draaien, meer dan ik nu doen.
Enfin, om een lang verhaal kort te houden: ik was weer terug bij tournee 1966.
Na het beluisteren van die cd zat ik om een geheel andere reden te bladeren door oude afleveringen van fanzine Look Back. In aflevering 10 (summer 1986) van dat blad kwam ik een aantal foto's uit 1966 tegen waarvan ik me niet kon herinneren ze eerder te hebben gezien (en ik moet ze eerder hebben gezien, ik heb de bewuste aflevering van Look Back immers ooit al gelezen.) een van de foto's, een foto van Bob Dylan en Richard Manuel op het vliegveld van Kopenhagen, wil ik niemand onthouden:




Bob Dylans tip

Bob Dylan: "I got a friend who wrote a book called One Hundred Dollar Misunderstanding. I don’t know if it’s been around Chicago, but it’s about this straight A college kid, y’know, fraternity guy and, er, a Negro prostitute and it’s got two dialogues in the same book. One dialogue in one chapter and the other chapter follows with, er... this is exactly what he’s thinking and what he does and the next chapter is her view of him, and then the whole book..."
Studs Terkel: "Yeah, I heard of this book..."
Bob Dylan: "This guy, Bob Gover wrote it and, er... that would explain a lot too... that’s one of the hip, more hip things nowadays, I guess, besides, I mean, it actually comes out and states something that’s actually true, you know, that everybody thinks about where, where, I don’t know if the feller that wrote in this letter was thinking about the crusades in, er... this guy who wrote it, you can’t label him, y’know, he’s unlabelable. He’s a, that’s the word, you understand what I mean."

Bovenstaande komt uit Studs Terkels interview met Bob Dylan van april 1963. Ik heb One Hundred Dollar Misunderstanding gelezen, al weer een tijdje geleden. Het is een schitterend boek. Een aanrader.

Bob Dylan in Zwolle: Face Value, David Rawlings, Jonathan Lethem en meer (chaos...)

Ik ben vandaag naar Zwolle ben gereden om de twaalf werken van Face Value voor een tweede keer te bekijken en hoewel daar genoeg over te schrijven is voor een bericht op deze blog, zal dit bericht veel meer bevatten dan de ooh's en aah's over een tweede bezoek aan Face Value. Ik moet nog iets kwijt over een boek van Jonathan Lethem en nog wat andere boeken, nu ik er over nadenk. Terwijl ik dit schrijf draait een cd van de Jerry Garcia Band, een cover van Dylans "Señor". Garcia is vooral bekend als een groot gitarist, vooral van The Grateful Dead, maar nooit hoor je iemand over Garcia's zangkwaliteiten. Ik luister naar Garcia-de- zanger.
Ik dwaal af, laat ik beginnen met Face Value.
Drie maanden geleden was ik al in de Fundatie om de twaalf portretten van Face Value te bewonderen (zie hier) en eigenlijk was het de bedoeling dat ik gisteren naar Zwolle zou rijden. Had ik dat gedaan, dan was ik mogelijk Frits tegen het lijf gelopen (zie hier), maar ik was er gisteren niet, ik was er vandaag.
Na vanmiddag de twaalf door Bob Dylan gemaakte portretten eerst vluchtig bekeken te hebben, de eerste kijkhonger gestild te hebben, ging ik nogmaals alle werken langs om wat langer te kijken. Er vielen me dingen op die me drie maanden geleden niet opgevallen zijn en als ze me in mei opgevallen waren, dan wist ik dat vanmiddag niet meer.
De twaalf werken van Face Value zijn niet door Bob Dylan gesigneerd. Naast ieder werk een bordje hangt met Bob Dylans naam er op, de werken zijn dus echt van Dylan. Op die bordjes staan ook de titels bij de werken. Iedere titel bevat het woord "face" en een (fictieve) naam. Die namen roepen associaties op. Bij Ray Bridges denk ik aan Jeff Bridges, bij Ivan Steinbeck aan John Steinbeck en bij Red Flanagan aan Bill Flanagan. Toeval? Lijkt me sterk.
Face Value bevat werken met twaalf krachtige koppen, twaalf karakters, zo je wilt.
En ook denk ik dat Bob Dylan mij als kijker in de maling neemt. Het enige portret van een lelijke dame draagt de titel "Face to Face; Ursula Belle". Inderdaad Belle...
Toen me dat eenmaal was opgevallen zag ik meer. Wat te denken van de alliteratie in de titel "Losing Face; Leon Leonhard", drie keer een "L", twee keer "Leon"...
En met die gedachte: "Face Facts; Ivan Steinbeck". Twee keer "F", en "Facts" en "Steinbeck"...
Het zijn maar een paar voorbeelden. Ik zag meer en of al dat zien al dan niet terecht is, of Bob Dylan al die fratsen met opzet in de werken van Face Value heeft gestopt, weet ik niet. Ik weet alleen wat ik zie.
En misschien ga ik nog een derde keer. Nu de tentoonstelling verlengd is tot 24 september moet dat lukken. (Kijk ook op de website van de Fundatie, zie hier.)

Tussendoor #1: op 24 augustus is de film Mavis! op NPO 2 te zien. Mocht je Mavis! nog niet gezien hebben, grijp dan je kans. Goede film met een beetje Bob Dylan, zie hier.

In de museumwinkel van de Fundatie moest ik na het bekijken van de twaalf werken van Face Value nog even struinen. De catalogus van Face Value hoefde ik niet meer te kopen. Dat had ik in mei al gedaan. Hetzelfde geldt voor de poster van de tentoonstelling.
Wat ik wel kocht is het boek Andy Warhols Roadtrip van Deborah Davis. Dat boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. De Nederlandse vertaling van Andy Warhols Roadtrip is nu tijdelijk tegen een gereduceerde prijs te krijgen. Niet alleen komt volgen het namenregister Gerard Malanga (uiteraard) veelvuldig in dit boek voorbij, ook Bob Dylan is te vinden in Andy Warhols Roadtrip (zie ook hier).

Tussendoor #2: Begin augustus las ik een artikel over David Rawlings op de website van NRC. Dat artikel publiceerde NRC n.a.v. de toen aanstaande release van David Rawlings eerste album onder eigen naam: Poor David's Almanack. David Rawlings ken ik van de albums van Gillian Welch en de twee albums van Dave Rawlings Machine. Schitterende albums, maar dit terzijde.
Het genoemde artikel: "Volkswijsheden zijn een vruchtbare bron van inspiratie, zegt Rawlings. 'In zijn almanak verzamelde Franklin spreuken die hij al of niet zelf bedacht had. "Lost time is not found again" is er zo een. Die eigende Bob Dylan zich toe voor zijn song "Odds and Ends". Ik beschouw mezelf steeds vaker als een folkzanger in Dylans traditie. Het is de heilige plicht van elke songschrijver om takken toe te voegen aan de grote boom die er al is.'"
Vanmiddag heb ik Poor David's Almanack gekocht. Mag ik bij deze iedereen aanraden om naar dit album te luisteren? Oké, geen Bob Dylan op Poor David's Almanack, zoals in het artikel van NRC.
David Rawlings zorgde samen met Gillian Welch voor misschien wel de mooiste Dylan-cover ooit, een versie van "Billy", kijk en luister hier.
Met Dave Rawlings Machine speelde hij Dylans "Queen Jane Approximately", zie hier, en tijdens het Newport Folk Festival van 2015 speelde hij - vijftig jaar na Dylans optreden op het festival in 1965 - samen met Gillian Welch zowel "Mr. Tambourine Man" als "It's All over Now, Baby Blue", zie hier en hier.
Er is meer, ook Newport, zie hier en hier.
En er is vast nog meer, maar voor nu is het genoeg.

Terug naar Zwolle.
Na het de Fundatie volgde boekhandel Waanders in de Broeren. Een bezoek aan Zwolle is niet compleet zonder bij Waanders naar binnen te lopen. Enfin, voor de verandering niks bij Waanders gekocht, maar wel wat gespot: een nieuw boek met Bob Dylan op de cover. Het gaat om het boek Poppioniers van Tom Steenbergen (zie afbeelding) en eigenlijk heb ik nu al weer spijt dat ik alleen maar een foto van dat boek heb gemaakt, dat ik niet even in dat boek gekeken heb.
Na bezoeken aan een platenzaak - geen Dylan gekocht, wel David Rawling dus, en wat andere cd's - en de HEMA - nieuwe broodtrommels voor het nieuwe schooljaar van de kinderen - was het tijd om huiswaarts te keren.
Thuis wachtte nog wat.
Het knaagde en ik moest het uitzoeken.

Gisteren ging ik dus niet naar de Fundatie, maar ik ging wel voor een kort bezoek naar de lokale boekwinkel - de beste boekwinkel in de wijde omtrek. Veruit.
Enfin, in die boekwinkel viel mijn oog op een boek van Jonathan Lethem. Lethem is in de Dylan-wereld natuurlijk vooral bekend als de man die in 2006 Bob Dylan mocht interviewen voor Rolling Stone. Dat interview is opgenomen in het boek The Ecstasy of Influence van Jonathan Lethem, een boek dat ik onlangs bij een kringloopwinkel vond, maar over dat boek wil ik het nu helemaal niet hebben.
Ik wil het hebben over de roman Dissident Gardens. Dat boek had ik gisteren in mijn handen. Op de achterkant van dat boek staat: "Jonathan Lethem, winner of the National Book Critics Circle Award for Fiction and a MacArthur Fellowship, whose writing has been called 'as ambitious as [Norman] Mailer, as funny as Philip Roth, and as stinging as Bob Dylan' (Los Angeles Times), returns wth an epic yet intimate family saga."
Ik kocht het boek niet.
Maar dat citaat uit Los Angeles Times bleef knagen en dus ging ik na thuiskomst uit Zwolle op zoek. Het duurde niet lang of ik vond het bewuste citaat, het komt uit een recensie uit 2013 van Dissident Gardens geschreven door J. Hoberman. Hobermans stuk eindigt zo: "To list his evident heroes, Lethem is as ambitious as Mailer, as funny as Philip Roth and as stinging as Bob Dylan — not least when he describes the effect of 'Like a Rolling Stone' on Miriam's poor Tommy: 'For two weeks now the new Dylan had poured from every radio in Greenwich Village, from parlor windows thrust wide as if to draw the last shreds of oxygen from the suffocated sidewalks, the track's sound mercurial and seasick, its scorning inquiry forcing each lonely person to give account, if only to themselves: how does it feel?'" (zie hier)
Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat ik vanmiddag terug ben gegaan naar de lokale boekwinkel - ik liep net voor sluitingstijd binnen - om Dissident Gardens alsnog te kopen.
En dus kan ik nu concluderen dat ik vandaag meer geld heb uitgegeven dan de bedoeling was, maar dat ik nergens spijt van heb.

Morgen maar een dagje thuis blijven.
Veel lezen.