Vergeten schoonheid: "Temporary Like Achilles"

Als ik Blonde On Blonde draai, dan draai ik Blonde On Blonde van begin tot eind.
Als ik aan Blonde On Blonde denk, dan denk ik aan songs als "Visions Of Johanna" en "I Want You" en "Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again" en "Sad Eyed Lady Of The Lowlands" en nog veel meer, maar eigenlijk nooit denk ik aan "Temporary Like Achilles".
Dat nummer is gewoon onderdeel van Blonde On Blonde, het komt voorbij als ik het album draai. Verder denk ik er niet zo vaak aan.

Vanavond moest dat ineens anders. Er was een drang om "Temporary Like Achilles" te horen. Alleen dat, verder niks. ik heb geluisterd. Eén keer, vaker niet.
Uit de context van het album Blonde On Blonde getild valt ineens op hoe mooi "Temporary Like Achilles" eigenlijk is. Subtiele muziek met een aardige brug halverwege het nummer. Het refrein maakt in één klap duidelijk waar het om draait: hij wil haar, maar zij denkt daar anders over.
De coupletten zijn wat minder duidelijk. Dat is oké, dat houdt de lichte twijfel in stand. De lichte twijfel houdt een song in leven. Er is nog te ontdekken.
Ook mooi, dat ene moment waarop Dylan zich vergist en "Well, I lean into your hallway" en niet "Well, I rush into your hallway" zingt. "Lean" moest een regel later: "Lean against your velvet door".
Het mooiste moment is dan al geweest.
Het mooiste moment zit aan het begin van het tweede couplet, Dylan zingt:

Kneeling ’neath your ceiling
Yes, I guess I’ll be here for a while

Allereerst doet die eerste regel van het tweede couplet terugdenken aan de allereerste regel van de song, die luidt: "Standing on your window, honey". Met "Kneeling 'neath your ceiling" is de song ineens rond, een geheel.
Die eerste regel van het tweede couplet...
Vier woorden: "Kneeling ’neath your ceiling". Dat is schrijven. Er zit nogal wat rijm in deze regel. Niet alleen is er de alliteratie in kneeling / neath / ceiling, maar ook de eindrijm in kneeling / ceiling. En dat in een zin van vier woorden.
Een zin met zoveel rijm kan al snel geknutseld klinken wanneer deze wordt gezongen, maar Dylan weet deze vier woorden natuurlijk te laten klinken. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is, al die rijmen.
En dan de betekenis, luister even mee:

Kneeling ’neath your ceiling
Yes, I guess I’ll be here for a while
I’m tryin’ to read your portrait, but
I’m helpless, like a rich man’s child

Zo op papier snap ik er geen reet van, jij wel? En toch, als ik Dylan deze regels hoor zingen, dan weet ik precies wat ze betekenen. Zo gaat het eigenlijk het hele nummer. Zolang ik luister is het glashelder.
In bovenstaande heb ik maar een tipje van de sluier die de schoonheid van "Temporary Like Achilles" aan het oog onttrekt opgetild.

Het loont de moeite om "Temporary Like Achilles" voor even uit de schaduw van 'grote songs' als "Visions Of Johanna", "Sad Eyed Lady Of The Lowlands" en andere 'knallers' op Blonde On Blonde te tillen en te luisteren naar dit nummer als een op zichzelf staand werk.
"Temporary Like Achilles" is geen filler, maar een rijke song die aandacht verdient.

Slow Train (Rehearsal with horns - 02/10/1979)

Setlist 14 oktober & Luisteren naar Funner

Things Have Changed / It Ain’t Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Tryin’ To Get To Heaven / Honest With Me / Where Is The One / Pay In Blood / September Of My Years / Tangled Up In Blue / Early Roman Kings / Soon After Midnight / Desolation Row / Thunder On The Mountain / Autumn Leaves / Long And Wasted Years // [encores] // Blowin’ In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Luisteren naar Funner
Zondagochtend, ik luister op mijn telefoon naar een matige opname van Bob Dylans concert in Funner van twee dagen geleden. Dit is ver verwijderd van de manier waarop ik bij voorkeur naar muziek luister, maar de omstandigheden zijn nu eenmaal zoals ze zijn.
Het zijn niet de ‘Sinatra-songs’ “Where Is The One” of “September Of My Years” die indruk op mij maken, maar de nieuwe, staccato versies van “Tangled Up In Blue” en “Tryin’ To Get To Heaven”, en de rockabilly-achtige versies van “Honest With Me” en “Thunder On The Mountain”.
Daarboven steekt nog een song uit: de door viool gedreven versie van “Summer Days”. Ondanks het werkelijk belabberde geluid waar ik het mee moet doen vanochtend, krijg ik kippenvel bij het horen van “Summer Days”.

Tweedle Dee & Tweedle Dum (2001) - door Jochen

Tweedle Dee & Tweedle Dum (2001)

De Italiaanse barokcomponist Giovanni Bononcini (1670-1747) geldt als een van de Grote Jongens van zijn tijd. Na zijn beginjaren in Bologna beleeft hij successen in Rome en Venetië, wordt hofcomponist voor Leopold I in Wenen, verovert Berlijn en promoveert vervolgens naar de eredivisie: de Royal Academy of Music, het Italiaanse operahuis in Londen, engageert Bononcini in 1720. Daar moet hij echter wel de levende legende Georg Friedrich Händel naast zich dulden. De concurrentiestrijd om de publieke gunst pakt goed uit voor het publiek en voor liefhebbers van klassieke muziek überhaupt, maar drijft Bononcini wel tot fraude; in 1728 wordt hij betrapt op plagiaat, als hij een madrigaal van Antonio Lotti kopieert en onder eigen naam publiceert. Met zijn staart tussen de benen verlaat hij Londen en echt goed is het daarna niet meer gekomen.
Van zijn faam is tegenwoordig weinig meer over. Onder insiders en barokliefhebbers gaat er nog wel een belletje rinkelen bij de naam Bononcini, maar onvergetelijk wordt hij slechts indirect, dankzij John Byrom. De bedenker van stenografie en dichter van ietwat stijve, religieuze hymnen, heeft ook een talent voor puntige, geestige epigrammen en schrijft over de controverse Händel/Bononcini:

Some say, compared to Bononcini
That Mynheer Handel's but a ninny;
Others aver that he to Handel
Is scarcely fit to hold a candle;
Strange all this difference should be
Twixt tweedle-dum and tweedle-dee.

Voor zover bekend is het de eerste keer dat de combinatie tweedle-dum en tweedle-dee wordt gebruikt. Afzonderlijk zijn tweedle en dum al wel bekend. Byrom kent vermoedelijk ook het kinderrijmpje “The Frog And The Mouse”, een voorloper van “Froggie Went-A Courtin’”, dat door de Oxford Dictionary Of Nursery Rhymes tot 1549 wordt teruggetraceerd:

It was the Frogge in the well,
Humble-dum, humble-dum.
And the merrie Mouse in the Mill,
tweedle, tweedle twino.

Dat, plus het gegeven dat veel stukken van Händel en Bononcini inderdaad, het moet nu maar eens gezegd worden, een hoog twiedeliedie- en twiedeliedomgehalte hebben, inspireert Byrom kennelijk tot de onverwoestbare vondst. Wereldfaam krijgt het tweetal dankzij Lewis Carroll, die de twee kleine dikke mannetjes Tweedledum en Tweedledee opvoert in hoofdstuk IV van het vervolg op Alice In Wonderland, in Through The Looking Glass (1871). Illustrator John Tenniel maakt er op eigen gezag een tweeling van en zo worden ze ook in alle navolgende bewerkingen uitgebeeld: een eeneiige tweeling, klein en dik.

Dylan, de taalliefhebber die zijn faible voor kinderrijmpjes en eeuwenoude volksliedjes als “Froggie Went A-Courtin’” in de jaren 90 weer demonstreert op under the red sky en Good As I Been To You, kan deze klankcombinatie niet weerstaan, maar transporteert het dit keer niet naar een kneuterig versje.
Muzikaal sowieso al niet; “Tweedle Dee & Tweedle Dum” is een voortdenderende rockabilly met jachtige gitaren en neurotisch doortrommelende drums, een eenentwintigste-eeuwse Highway 61. Onderdeel van een bewuste, strategisch gemotiveerde keuze, begrijpen we uit het Robert Hilburn-interview in de Los Angeles Times (16 september 2001):

Setlist 13 oktober

Things Have Changed / It Ain’t Me, Babe / Highway 61 Revisited / Why Try To Change Me Now / Summer Days / Melancholy Mood / Tangled Up In Blue / Honest With Me / Where Is The One / Pay In Blood / September Of My Years / Tryin’ To Get To Heaven / Early Roman Kings / Desolation Row / Soon After Midnight / Thunder On The Mountain / Long And Wasted Years / Autumn Leaves // [encores] // Blowin’ In The Wind / Ballad Of A Thin Man

Dylan kort #1259

Expecting Rain plaatst vandaag een link naar een zeer interessant artikel over The Bob Dylan Archive in Tulsa. Bij dit artikel staan drie video's:
1. een fragment van Bob Dylan die een akoestische versie van "Tombstone Blues" op het Newport Folk Festival, 1965 speelt;
2. een schitterend fragment (1 minuut) van "Blowin' In The Wind", gespeeld tijdens een concert in Lakeland, 1981;
3. "Gotta Serve Somebody" met blazers, 9 oktober 1979 (alleen audio) van het over enkele weken te verschijnen dertiende deel van The Bootleg Series, Trouble No More.
Het artikel met de bovengenoemde video's en enkele schitterende foto's staat hier.
Bill Pagel: een aardig stuk over de Dylan-collectie van Bill Pagel staat hier.
"Making A Liar Out Of Me": Ik weet niet hoe het jou vergaat, maar sinds het voor het eerst horen van "Making A Liar Out Of Me", gisteren, ben ik enigszins van slag. Dit smaakt naar meer.
Bij het horen van "Making A Liar Out Of Me" moest ik gelijk aan Shot Of Love denken. Dat zit in de sound. "Making A Liar Out Of Me" klinkt in mijn oren als een vroege voorloper op de nummers op Shot Of Love, misschien wel Dylans best klinkende album.

Dylan kort #1258

Fok forum: "De beste Bob Dylan plaat?", zie hier.
Overmorgen begint Bob Dylan aan een nieuwe tour door Amerika, de Telegraaf schreef daar een maand geleden al over, zie hier.
"Terug naar 1997": Radio 1 over "Make You Feel My Love", zie hier.
Frits over mijn boek Zing mij naar huis; de Bob Dylan aantekeningen 2016 - 2017, zie hier.

Jett Rebel speelt "Like A Rolling Stone"

In de uitzending van De Wereld Draait Door van gisteravond speelde Jett Rebel Dylans "Like A Rolling Stone". Aangezien ik op internet alleen maar positieve geluiden over Jett Rebels versie van "Like A Rolling Stone" lees, moet ik tot de conclusie komen dat ik compleet gek ben geworden. (Ik vind het namelijk niks.) Kijk, luister en oordeel zelf: