Dylan kort #1248

Tournee: Bob Dylan en band gaan weer op tournee door Amerika. De eerste twee concerten staan inmiddels gepland: 13 oktober Valley Center en 14 oktober Las Vegas. Zie hier.
Soundtrack: De dubbel-cd The Vietnam War - The Soundtrack bevat keuze van 38 songs uit de ruim 120 songs die in de serie The Vietnam War te horen zijn. Van deze 38 songs zijn er drie van Bob Dylan: "A Hard Rain's A-Gonna Fall", "One Too Many Mornings" en "Don't Think Twice, It's All Right". Daarnaast staat op deze soundtrack "Masters Of War" door The Staple Singers. Ik ga er van uit dat het hier gaat om reeds bekende, eerder uitgebrachte versies van deze songs. Voor meer informatie, zie hier.
Sony Music gaat zelf weer elpees persen, waaronder Bob Dylan, zie hier.

Bob Dylan en Gerard Malanga #2

Ruim een week geleden, in het stuk "Bob Dylan en Gerard Melanga" schreef ik over het stuk Bob Dylan as poet van Gerard Malanga en mijn zoektocht naar dit stuk.
Bob Dylan as poet liet zich niet vinden.
Na plaatsing van het stuk "Bob Dylan en Gerard Malanga" kreeg ik enkele reacties en suggesties, waaronder een verwijzing naar een interview met Gerard Malanga [met dank aan Rob].
Wanneer Malanga door de interviewer wordt gevraagd naar Bob Dylans screen test, zegt Malanga:

"He just sat there in front of the camera. There wasn’t anything really exceptional about it. He’s smoking a cigarette. Barbara Rubin brought him over with his sort of sidekick roadie named Bobby Neuwirth, and Andy [Warhol] was thinking of the idea of getting Bob to be in a movie….Bob was a really hot item at that point already. And so Andy’s way of wooing Bob was giving him a “Double Elvis Presley” Painting.

And Bob was a bit of a punk in those days, nice, but real cocky. In the end Bob just carried this gigantic painting down the freight elevator. And I went to the window and watched them tie it to the roof of their station wagon. And they drove it back to Woodstock. Word got back at some point that Bob had traded the painting for a piece of furniture with his manager, Al Grossman.

So Bob, in essence, really didn’t take Andy that seriously, and he ended up not being in any major film of Andy’s. I don’t think they really liked each other. I think basically what happened, I think Bob found Andy to be pretentious, because Andy was behaving peculiarly. Maybe Bob felt a bit put off by that, he couldn’t take Andy seriously."

Verder zegt Gerard Malanga in dit interview enkele interessante dingen over de (vermeende) relatie tussen Bob Dylan en Edie Sedgwick (zie hier), maar helaas niks over het artikel Bob Dylan as poet.

Twee dagen geleden stuurde ik, als laatste redmiddel, een berichtje naar de mensen van de Facebookpagina Gerard Malanga official in de hoop dat achter deze pagina daadwerkelijk Gerard Malanga schuil zou gaan. Vannacht kreeg ik, via Patricia, antwoord van Gerard Malanga zelf:

"Please tell Tom Willems that the article was published in German translation in a collection of Mr. Malanga's poetry & prose, titled Gerard Malanga selbsportrait eines dichters (1970), Merz Verlag, publisher."

Na nog wat speurwerk kwam ik hier een blogbericht tegen over het boek Selbstporträt eines Dichters. Bij dit blogbericht is niet het hele artikel over Bob Dylan te lezen, maar het begin ervan. Dat begint met:

"Der erste und und wichtigste Punkt ist, sich darüber klarzuwerden, daβ Bob Dylan vom ersten Anfang seiner Karriere an vor allem ein Dichter ist; der zweite, daβ seine dramatische Begabung ihren natürlichen Ausdruck in einer Form gefunden hat, die ihm eigentümlich ist, in der die Rollen, die Text uns Musik spielen, auf gleicher Bedeutungsstufe stehen."

In het stuk "Bob Dylan en Gerard Malanga" haalde ik het artikel Dylan: Poet uit het tourbook van 1978 al aan. Dat artikel begint zo:

"The first and essential point is to realize that form the very outset of his carreer Bob Dylan is before all things a poet; the second, that his dramatic genius has found its natural expression in a specific form peculiar to himself, in which the parts played by words and music are on the same level of importance."

Afgaande op het begin van de artikelen Bob Dylan als Dichter und Wortschöpfer in Selbstporträt eines Dichters en Dylan: Poet in tourbook 1978 gaat het hier om hetzelfde artikel en is dus het artikel in het tourbook van 1978 wel degelijk het gezochte artikel Bob Dylan as poet dat Gerard Malanga in 1966 schreef, met dien verstande dat de verwijzing naar het boek Approximately Complete Works in het tourbook van 1978 later aan de tekst moet zijn toegevoegd.

Bob Dylan in de boeken van Cornelis Bastiaan Vaandrager (1935 - 1992)

In het stuk 'Deventer boekenmarkt' schreef ik:
"Soms komt het ook wel goed met een zoeklijstje. Zo vond ik gisteren - tot mijn stomme verbazing - De Hef van C.B. Vaandrager. De Hef zocht ik al tijden voor een redelijke prijs, tot gisteren zonder succes.
Wat heeft dit allemaal met Bob Dylan te maken?
Afgezien van het feit dat ik gefascineerd ben door het werk van C.B. Vaandrager, ben ik Bob Dylan in zowel Vaandragers De Reus van Rotterdam als Sleutels tegengekomen. Wie weet vind ik Bob Dylan ook in De Hef."

En ik kwam Bob Dylan tegen in De Hef. Hieronder een kort overzicht van Bob Dylan in het werk van Cornelis Bastiaan Vaandrager.


De Reus van Rotterdam (1971):
"'Eigeluk heb ik altijd kestraatzanger wille worde...' (Sjonny)
Meet is... vergelijk Kerry Peket... Union Gap... 1 van beste
remantiese zangers... vergelijk Kerry Broker (Broeker) (Booker)
Brooker (SIE und EHR!) vergelijk bob Delon... vergelijk hh
Hand-Riks... (reiks... rijks...) haakje sluiten..." (blz. 241)

De Hef (1975): 
"'Ausdauer', zei S. in de Leidsestraat, toen Dylan doorbrak met 'Subterranean Home Sick-blues' en 'Maggies farm', handelend over een hulpje in een hoerenkast, over een bijgoochem zogezegd. Bob Dylan, lieveling der vrouwen, maar voor souteneur kennelijk 'niet ruw genoeg', werd het idool van de huidige pop. Met sterkere gitaar en steeds betere teksten, met steeds meer toespelingen en expliziete uitlatingen over de Voornaamste Sleurverdrijver: marihuana, waarden en standpunten veranderend, nieuwer, 'hoger'." (blz. 92)

"Ik vroeg Hendrix homerisch:
'Do you only use your own songs?'
'Yes', zei hij, kort voor 'All along the Watchtower' zou uitkomen, met andermans, Dylans tekst. En hij besloot ons ultrakort treffen met de gevleugelde woorden
'Thanks anyway.'" (blz. 141)

Sleutels (1974 geschreven, 2012 gepubliceerd):
"'Van die klereherrie in de Doelen. Dat moeten de slokops ook voelen. De bedrading meneer, gaat woelen, als wormen.'
Volgt muziekje, met verstaanbare woorden:
'...leaders, watch the parkingmeters.'
In de Doelen zijn gastarbeiders bezig om de rotzooi van Alice Cooper en zijn publiek op te ruimen. Morgen is er weer een dag, met 's middags een reseptie, en 's avonds 'Neerlands Hoop in...'" (blz. 23)


Documents of Bob Dylan #1

Niet ver van het centrum van het dorp waar ik woon, aan de verkeerde kant van de gracht, staat een groot pand. De muren zitten vol graffiti, de ramen zijn vies of gebroken. Het pand staat al jaren leeg. Binnenkort gaat het tegen de vlakte.Voor het pand leeg kwam te staan zat er een Aldi in. Daarvoor zat er een winkel in met een wat wazig profiel. In die winkel werden naast tuinmeubelen, schoonmaakmiddelen, honden- en kattenvoer, kleding en gereedschap, cd's verkocht. Eén metalen rek met cd's stond er, niet ver van de kassa. De aangeboden cd's waren in het genre Hollandse hits, dubieuze country-sterren, easy listening en... Bob Dylan.
Het waren niet de reguliere albums van Bob Dylan, zoals Highway 61 Revisited of Oh Mercy, die te koop werden aangeboden in deze winkel, maar wazige, niet-geautoriseerde compilaties met titels als All I Really Want To Do en The Times They Are A-Changin'. Naast deze niet-interessante compilatiealbums met een wat vreemde bijsmaak, werd in deze winkel een serie van vier cd's verkocht: Documents Of Bob Dylan. Ik kocht ze alle vier en beluisterde ze als ware het de heilige graal.
Ik was, zo ontdekte ik al snel, niet de enige die verslingerd was geraakt aan Documents Of Bob Dylan. Met een leeftijdgenoot - hij bezat drie van de vier delen - besprak ik de schoonheid van de opnamen en voor niet één, maar twee stagedocenten moest ik exemplaren van Documents Of Bob Dylan aanschaffen. (Ik deed het. Helaas heeft het mijn stagebeoordeling niet geholpen...)
Dit speelde zich allemaal begin jaren negentig af.

In de jaren daarna raakten Documents Of Bob Dylan enigszins in de vergetelheid, er doken zoveel andere cd's op met niet eerdere gehoorde opnamen, opnamen die om aandacht vroegen. De vier delen van Documents Of Bob Dylan verdween uit de platenkast in de kamer - ruimtegebrek - en werden op zolder opgeborgen. En hoewel de vier delen van Documents nooit helemaal door mij werden vergeten, dacht ik ook niet meer echt aan deze cd's. Vanochtend kwam daar verandering in.

Vanochtend las ik het uitstekende artikel "Beyond An Angel's Art" van Tara Zuk in Isis issue 193. Dit artikel gaat over Dylan-de-zanger. Eén van de door Zuk in dit artikel genoemde songs als voorbeeld van Bob Dylans kwaliteiten als zanger in "Black Cross".
Zuk: "'Black Cross (Hezekiah Jones)' was written by Joseph Simon Newman who was the uncle of the actor Paul Newman. It was most famously performed by Lord Buckley (who had a substantial effect on Bob Dylan's creative development). It is a harrowing moral tale of a southern lynching of a self-educated black man, and we can hear spoken vocal effects of Bob Dylan as he tells the story. The rhythm and prosody, the drawled voices, the bellow of the preacher, the croak of sarcasm in the white lynch mob, the volume and tone and different accents catching the true nature of the caracters in the tale."
Terwijl ik dit las, moest ik denken aan Documents Of Bob Dylan en vooral aan de werkelijk schitterende versie van "Black Cross (Hezekiah Jones)" op het eerste deel van Documents.
Luister bijvoorbeeld naar hoe Bob Dylan de vraag van de priester - "Hezekiah, you believe in the Lord?" - zing-zegt en je snapt wat Zuk bedoelt met "spoken vocal effects of Bob Dylan as he tells the story".
En dan het antwoord van Hezekiah Jones - "Well..." - de manier waarop Dylan dit brengt, hoe Dylan in de huid van Hezekiah Jones kruipt. Alsof hij (Hezekiah Jones) weet dat het het enige correcte antwoord is, maar dat dit antwoord hem tegelijkertijd in de grootst mogelijke problemen zal brengen.
Er zit meer schoonheid in hoe Bob Dylan "Black Cross" zingt, luister zelf maar, hier.

Tara Zuk bracht me met haar artikel terug bij Documents Of Bob Dylan, bij de eerste van vier cd's met deze titel. De speelduur van Documents Of Bob Dylan #1 is niet lang. Zeven nummers staan er op deze cd. Ik heb ze lang niet gehoord, maar vanochtend luister ik, keer op keer. Zoveel tijd kost dat niet, het zijn maar zeven songs, schitterende opnamen.
Zoals een bewogen "A Hard Rain's A-Gonna Fall" waar de cd mee begint en net als begin jaren negentig verrast het me ook vanochtend weer dat het publiek meezingt. Let wel, deze opname werd gemaakt voordat "A Hard Rain's A-Gonna Fall" in de studio opnam voor The Freewheelin' Bob Dylan. Hoe kan het publiek de tekst kennen?
Naast "Hard Rain" en "Black Cross" zijn voor mij de positieve uitschieters op deze cd "Rocks and Gravel" en "Barbara Allen". Verder bevat dit eerste deel van Documents nog opnamen van "No More Auction Block", "Don't Think Twice, It's All Right" en "Moonshiner".

De opname van "No More Auction Block" werd in 1991 uitgebracht op The Bootleg Series vol. 1 - 3.
De opnamen van alle andere songs op het eerste deel van Documents zijn te vinden op de in 2005 via Starbucks en Standaard Boekhandel verkochte cd Live At The Gaslight 1962, met uitzondering van "Black Cross (Hezekiah Jones)".
De opname van "Black Cross" werd eind 2012 uitgebracht op The 50th Anniversary Collection.


Dylan kort #1247

Roland Janes: Sinds gisteren staat op Dylans website een door Bob Dylan geschreven eerbetoon aan gitarist en producer Roland Janes (1933 - 2013). Ik vind het een mooi initiatief, zo'n door Dylan geschreven eerbetoon aan een van de vergeten helden van de moderne muziek. Wat ik me wel afvraag is waarom uitgerekend nu dit op Dylans website gepubliceerd wordt, wat is de aanleiding? Ik kan het niet bedenken. Misschien moet ik niks achter het moment van publicatie zoeken en het nemen zoals het is. Het door Bob Dylan geschreven eerbetoon aan Roland Janes staat hier. Een foto van Bob Dylan en Roland Janes in de studio staat hier.
Shot Of Love komt op 3 november opnieuw op vinyl uit. [met dank aan Hans voor de tip]. De grote vraag is of deze persing "The Groom's Still Waiting At The Altar" zal bevatten of niet. Zie ook "Dylan kort #1243" voor meer binnenkort op vinyl te verschijnen albums van Bob Dylan.
Time Out Of Mind: Op het forum van expecting rain wordt druk geschreven over een begin oktober te verschijnen 20th Anniversary Edition van Time Out Of Mind op vinyl. Volgens de ene webwinkel gaat het om een 3 elpee-versie (!), volgens een andere webwinkel is het 'gewoon' een 2 elpee-versie.
"In Memoriam Miel Swillens": "hij [Miel Swillens] was het die begonnen was met een ware exegese [in TLiedboek] van die moeilijke liederen van Bob Dylan, ‘Desolation Row’ voorop." Voor het hele verhaal, zie hier.
Recensie: Joan Osborne - Songs Of Bob Dylan, zie hier.
Meer Joan Osborne: In oktober 1998 namen Joan Osborne en Bob Dylan samen "Chimes Of Freedom" op voor de soundtrack van de film The '60s.Die versie van "Chimes Of Freedom" kan hier beluisterd worden.
Mark Oliver Everett van Eels (in 2013): "If you were to make a comparable contribution to music you ‘d have to be Bob Dylan or something, I don’t think I’m Bob Dylan. We’d all love to be Bob Dylan. Even Bob Dylan would like to be Bob Dylan.", voor het hele interview, zie hier.
MTV Unplugged komt terug op de buis, zie hier.
25 jaar Lowlands: "Ze [Bunk Bessels] noemde het 'A Campingflight To Lowlands Paradise', vernoemd naar het nummer 'Sad Eyed Lady of the Lowlands' van Bob Dylan." Nooit geweten. Het hele verhaal staat hier.
The 1966 Live Recordings: Soms vergeet ik dat de eind vorig jaar verschenen box The 1966 Live Recordings ook nog in de kast staat. Dat is vreemd, tournee 1966 behoort - naar mijn smaak - tot het beste / mooiste wat Bob Dylan ooit gedaan heeft. Ik luister te weinig naar de opnamen in The 1966 Live Recordings.
Gisteravond heb ik de deksel weer eens van die box gehaald en vrij willekeurig een cd gekozen. Het werd het concert in Dublin, het deel voor de pauze.
Het duurde maar even voor ik weer overtuigd was: dit is hemeltergend mooi. Pijnlijk mooi. Dit moet ik koesteren en draaien, meer dan ik nu doen.
Enfin, om een lang verhaal kort te houden: ik was weer terug bij tournee 1966.
Na het beluisteren van die cd zat ik om een geheel andere reden te bladeren door oude afleveringen van fanzine Look Back. In aflevering 10 (summer 1986) van dat blad kwam ik een aantal foto's uit 1966 tegen waarvan ik me niet kon herinneren ze eerder te hebben gezien (en ik moet ze eerder hebben gezien, ik heb de bewuste aflevering van Look Back immers ooit al gelezen.) een van de foto's, een foto van Bob Dylan en Richard Manuel op het vliegveld van Kopenhagen, wil ik niemand onthouden:




Bob Dylans tip

Bob Dylan: "I got a friend who wrote a book called One Hundred Dollar Misunderstanding. I don’t know if it’s been around Chicago, but it’s about this straight A college kid, y’know, fraternity guy and, er, a Negro prostitute and it’s got two dialogues in the same book. One dialogue in one chapter and the other chapter follows with, er... this is exactly what he’s thinking and what he does and the next chapter is her view of him, and then the whole book..."
Studs Terkel: "Yeah, I heard of this book..."
Bob Dylan: "This guy, Bob Gover wrote it and, er... that would explain a lot too... that’s one of the hip, more hip things nowadays, I guess, besides, I mean, it actually comes out and states something that’s actually true, you know, that everybody thinks about where, where, I don’t know if the feller that wrote in this letter was thinking about the crusades in, er... this guy who wrote it, you can’t label him, y’know, he’s unlabelable. He’s a, that’s the word, you understand what I mean."

Bovenstaande komt uit Studs Terkels interview met Bob Dylan van april 1963. Ik heb One Hundred Dollar Misunderstanding gelezen, al weer een tijdje geleden. Het is een schitterend boek. Een aanrader.

Bob Dylan in Zwolle: Face Value, David Rawlings, Jonathan Lethem en meer (chaos...)

Ik ben vandaag naar Zwolle ben gereden om de twaalf werken van Face Value voor een tweede keer te bekijken en hoewel daar genoeg over te schrijven is voor een bericht op deze blog, zal dit bericht veel meer bevatten dan de ooh's en aah's over een tweede bezoek aan Face Value. Ik moet nog iets kwijt over een boek van Jonathan Lethem en nog wat andere boeken, nu ik er over nadenk. Terwijl ik dit schrijf draait een cd van de Jerry Garcia Band, een cover van Dylans "Señor". Garcia is vooral bekend als een groot gitarist, vooral van The Grateful Dead, maar nooit hoor je iemand over Garcia's zangkwaliteiten. Ik luister naar Garcia-de- zanger.
Ik dwaal af, laat ik beginnen met Face Value.
Drie maanden geleden was ik al in de Fundatie om de twaalf portretten van Face Value te bewonderen (zie hier) en eigenlijk was het de bedoeling dat ik gisteren naar Zwolle zou rijden. Had ik dat gedaan, dan was ik mogelijk Frits tegen het lijf gelopen (zie hier), maar ik was er gisteren niet, ik was er vandaag.
Na vanmiddag de twaalf door Bob Dylan gemaakte portretten eerst vluchtig bekeken te hebben, de eerste kijkhonger gestild te hebben, ging ik nogmaals alle werken langs om wat langer te kijken. Er vielen me dingen op die me drie maanden geleden niet opgevallen zijn en als ze me in mei opgevallen waren, dan wist ik dat vanmiddag niet meer.
De twaalf werken van Face Value zijn niet door Bob Dylan gesigneerd. Naast ieder werk een bordje hangt met Bob Dylans naam er op, de werken zijn dus echt van Dylan. Op die bordjes staan ook de titels bij de werken. Iedere titel bevat het woord "face" en een (fictieve) naam. Die namen roepen associaties op. Bij Ray Bridges denk ik aan Jeff Bridges, bij Ivan Steinbeck aan John Steinbeck en bij Red Flanagan aan Bill Flanagan. Toeval? Lijkt me sterk.
Face Value bevat werken met twaalf krachtige koppen, twaalf karakters, zo je wilt.
En ook denk ik dat Bob Dylan mij als kijker in de maling neemt. Het enige portret van een lelijke dame draagt de titel "Face to Face; Ursula Belle". Inderdaad Belle...
Toen me dat eenmaal was opgevallen zag ik meer. Wat te denken van de alliteratie in de titel "Losing Face; Leon Leonhard", drie keer een "L", twee keer "Leon"...
En met die gedachte: "Face Facts; Ivan Steinbeck". Twee keer "F", en "Facts" en "Steinbeck"...
Het zijn maar een paar voorbeelden. Ik zag meer en of al dat zien al dan niet terecht is, of Bob Dylan al die fratsen met opzet in de werken van Face Value heeft gestopt, weet ik niet. Ik weet alleen wat ik zie.
En misschien ga ik nog een derde keer. Nu de tentoonstelling verlengd is tot 24 september moet dat lukken. (Kijk ook op de website van de Fundatie, zie hier.)

Tussendoor #1: op 24 augustus is de film Mavis! op NPO 2 te zien. Mocht je Mavis! nog niet gezien hebben, grijp dan je kans. Goede film met een beetje Bob Dylan, zie hier.

In de museumwinkel van de Fundatie moest ik na het bekijken van de twaalf werken van Face Value nog even struinen. De catalogus van Face Value hoefde ik niet meer te kopen. Dat had ik in mei al gedaan. Hetzelfde geldt voor de poster van de tentoonstelling.
Wat ik wel kocht is het boek Andy Warhols Roadtrip van Deborah Davis. Dat boek stond al een tijdje op mijn verlanglijstje. De Nederlandse vertaling van Andy Warhols Roadtrip is nu tijdelijk tegen een gereduceerde prijs te krijgen. Niet alleen komt volgen het namenregister Gerard Malanga (uiteraard) veelvuldig in dit boek voorbij, ook Bob Dylan is te vinden in Andy Warhols Roadtrip (zie ook hier).

Tussendoor #2: Begin augustus las ik een artikel over David Rawlings op de website van NRC. Dat artikel publiceerde NRC n.a.v. de toen aanstaande release van David Rawlings eerste album onder eigen naam: Poor David's Almanack. David Rawlings ken ik van de albums van Gillian Welch en de twee albums van Dave Rawlings Machine. Schitterende albums, maar dit terzijde.
Het genoemde artikel: "Volkswijsheden zijn een vruchtbare bron van inspiratie, zegt Rawlings. 'In zijn almanak verzamelde Franklin spreuken die hij al of niet zelf bedacht had. "Lost time is not found again" is er zo een. Die eigende Bob Dylan zich toe voor zijn song "Odds and Ends". Ik beschouw mezelf steeds vaker als een folkzanger in Dylans traditie. Het is de heilige plicht van elke songschrijver om takken toe te voegen aan de grote boom die er al is.'"
Vanmiddag heb ik Poor David's Almanack gekocht. Mag ik bij deze iedereen aanraden om naar dit album te luisteren? Oké, geen Bob Dylan op Poor David's Almanack, zoals in het artikel van NRC.
David Rawlings zorgde samen met Gillian Welch voor misschien wel de mooiste Dylan-cover ooit, een versie van "Billy", kijk en luister hier.
Met Dave Rawlings Machine speelde hij Dylans "Queen Jane Approximately", zie hier, en tijdens het Newport Folk Festival van 2015 speelde hij - vijftig jaar na Dylans optreden op het festival in 1965 - samen met Gillian Welch zowel "Mr. Tambourine Man" als "It's All over Now, Baby Blue", zie hier en hier.
Er is meer, ook Newport, zie hier en hier.
En er is vast nog meer, maar voor nu is het genoeg.

Terug naar Zwolle.
Na het de Fundatie volgde boekhandel Waanders in de Broeren. Een bezoek aan Zwolle is niet compleet zonder bij Waanders naar binnen te lopen. Enfin, voor de verandering niks bij Waanders gekocht, maar wel wat gespot: een nieuw boek met Bob Dylan op de cover. Het gaat om het boek Poppioniers van Tom Steenbergen (zie afbeelding) en eigenlijk heb ik nu al weer spijt dat ik alleen maar een foto van dat boek heb gemaakt, dat ik niet even in dat boek gekeken heb.
Na bezoeken aan een platenzaak - geen Dylan gekocht, wel David Rawling dus, en wat andere cd's - en de HEMA - nieuwe broodtrommels voor het nieuwe schooljaar van de kinderen - was het tijd om huiswaarts te keren.
Thuis wachtte nog wat.
Het knaagde en ik moest het uitzoeken.

Gisteren ging ik dus niet naar de Fundatie, maar ik ging wel voor een kort bezoek naar de lokale boekwinkel - de beste boekwinkel in de wijde omtrek. Veruit.
Enfin, in die boekwinkel viel mijn oog op een boek van Jonathan Lethem. Lethem is in de Dylan-wereld natuurlijk vooral bekend als de man die in 2006 Bob Dylan mocht interviewen voor Rolling Stone. Dat interview is opgenomen in het boek The Ecstasy of Influence van Jonathan Lethem, een boek dat ik onlangs bij een kringloopwinkel vond, maar over dat boek wil ik het nu helemaal niet hebben.
Ik wil het hebben over de roman Dissident Gardens. Dat boek had ik gisteren in mijn handen. Op de achterkant van dat boek staat: "Jonathan Lethem, winner of the National Book Critics Circle Award for Fiction and a MacArthur Fellowship, whose writing has been called 'as ambitious as [Norman] Mailer, as funny as Philip Roth, and as stinging as Bob Dylan' (Los Angeles Times), returns wth an epic yet intimate family saga."
Ik kocht het boek niet.
Maar dat citaat uit Los Angeles Times bleef knagen en dus ging ik na thuiskomst uit Zwolle op zoek. Het duurde niet lang of ik vond het bewuste citaat, het komt uit een recensie uit 2013 van Dissident Gardens geschreven door J. Hoberman. Hobermans stuk eindigt zo: "To list his evident heroes, Lethem is as ambitious as Mailer, as funny as Philip Roth and as stinging as Bob Dylan — not least when he describes the effect of 'Like a Rolling Stone' on Miriam's poor Tommy: 'For two weeks now the new Dylan had poured from every radio in Greenwich Village, from parlor windows thrust wide as if to draw the last shreds of oxygen from the suffocated sidewalks, the track's sound mercurial and seasick, its scorning inquiry forcing each lonely person to give account, if only to themselves: how does it feel?'" (zie hier)
Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat ik vanmiddag terug ben gegaan naar de lokale boekwinkel - ik liep net voor sluitingstijd binnen - om Dissident Gardens alsnog te kopen.
En dus kan ik nu concluderen dat ik vandaag meer geld heb uitgegeven dan de bedoeling was, maar dat ik nergens spijt van heb.

Morgen maar een dagje thuis blijven.
Veel lezen.

Dylan kort #1246

"Bob Dylan beschuldigd van plagiaat", de Nobel-speech, zie hier.
16 september: een Dylan-tribute waarbij de nadruk ligt op de Basement Tapes in Luxor Zutphen. Zie hier (agenda, tabblad: verwacht) en hier.
Pé Hawinkels: In september is er een expositie rond Hawinkels in de Openbare Bibliotheek Gelderland Zuid in Nijmegen. "De expositie bestaat uit 12 panelen met jazzgedichten van Hawinkels zelf, (...) tekeningen van jazzmusicus John Coltrane en Bob Dylan, en diverse biografieën." Hawinkels schreef het gedicht "Litanie van Bob Dylan". Zie hier.

Droomland Amerika

Ik viel er bij toeval in: de aflevering van Droomland Amerika over het diepe zuiden van de Verenigde Staten. Een indrukwekkende uitzending, zeker wanneer het gaat over de moord op Emmett Till in 1955 en de nog steeds voelbare impact van deze moord in het heden.
Het fragment over Emmett Till (vanaf 35:20) begint met Bob Dylans "The Death Of Emmett Till". De bewuste uitzending van Droomland Amerika kan hier bekeken worden.

Bob Dylan en Gerard Malanga

Terwijl ik informatie zocht over de relatie tussen Bob Dylan en Allen Ginsberg voor mijn boek over Bob Dylan en de schrijvers van de Beat Generation stuitte ik per toeval op een lijst met artikelen die ooit in het bezit van Allen Ginsberg waren. Een van de artikelen op die lijst is Bob Dylan as poet van Gerard Malanga. Dat artikel is gedateerd: 27 februari 1966.
Vaag kwam het me bekend voor, een artikel over Bob Dylan geschreven door Gerard Malanga, maar waar had ik dat gelezen? En had ik het artikel ooit gelezen of alleen over het artikel gelezen?
En hoe kwam Allen Ginsberg aan dit artikel? Had hij het ongepubliceerde(?) artikel van Gerard Malanga gekregen of was het wel gepubliceerd en door Ginsberg bijvoorbeeld uit een tijdschrift gescheurd?

Dichter, fotograaf en filmmaker Gerard Malanga is vooral bekend als medewerker van popart kunstenaar Andy Warhol. Hij was tussen 1963 en 1970 veelvuldig in Warhols Factory te vinden. Hij was er ook toen Bob Dylan The Factory binnenliep om zijn screen test te ondergaan om vervolgens met een kunstwerk van Warhol (een Elvis) The Factory weer uit te lopen. Dat was eind 1965 of begin 1966.
Het eerder genoemde artikel over Bob Dylan moet Malanga dus vlak na of rond de tijd van Dylans bezoek aan The Factory hebben geschreven, maar hoe ik ook zoek, nergens kan ik het artikel Bob Dylan as poet van Gerard Malanga vinden.

In het tourboek uit 1978 staat een artikel met de titel Dylan: Poet van Gerard Malanga. Het artikel is niet gedateerd. In het artikel noemt Malanga onder andere de songtitels "Visions Of Johanna" en "Your Brand New Leopard Skin Pill Box Hat". Op 27 februari 1966 kon Malanga het album Blonde On Blonde - waar deze twee songs op te vinden zijn - nog niet gehoord hebben, maar wel is het mogelijk dat Malanga bij bijvoorbeeld Bob Dylans concert van 26 februari 1966 in Hempstead, New York was om een dag later zijn artikel Bob Dylan as a poet te schrijven. Tijdens het concert in Hempstead speelde Bob Dylan zowel "Visions Of Johanna" als "Leopard-Skin Pill-Box Hat".
Zou Dylan: Poet in het tourboek uit 1978 dan het artikel zijn dat Malanga in februari 1966 schreef en dat onder de titel Bob Dylan as poet in de Ginsberg-archieven opgenomen is?
Even denk is dat het zo is, maar als ik verder lees ontdek ik dat het niet kan kloppen. Malanga schrijft dat Bob Dylan "I'll Keep It With Mine" voor de zangeres Nico schreef om vervolgens de songtekst van dit nummer te citeren. Onder aan die songtekst staat tussen haakjes: "Quoted from bob dylan approximately complete works - pirate ed. Amsterdam".
(apporximately) Complete works werd door uitgever Thomas Rap in oktober 1969 uitgebracht. Het is dus onmogelijk dat Gerard Malanga in februari 1966 uit dit boek kon citeren.
En dus ben ik weer terug bij af: wat is precies Bob Dylan as poet dat Gerard Malanga in 1966 schreef en waar kan ik dit artikel lezen?

Hulp en tips zijn welkom.