Het is een goede dag (Howl, Bob Dylan & ik)

Het is vandaag 17 januari, daarom denk ik aan het gedicht van Allen Ginsberg dat zo begint:

America I've given you all and now I'm nothing. 
America two dollars and twenty-seven cents January 17, 1956. 
I can't stand my own mind. 
America when will we end the human war? 
Go fuck yourself with your atom bomb 
I don't feel good don't bother me. 


"America" heet dat gedicht, het staat in een van de belangrijkste dichtbundels van de twintigste eeuw: Howl And Other Poems. Vanochtend bij het uit bed slingeren van mijn lijf nam ik mij voor om ergens op deze dag "America" te lezen. Het is nu avond en het is er nog niet van gekomen. Ik moet mij haasten, "America" moet gelezen worden.
Niet nu, nu draait de muziek: "Visions Of Johanna", een van de versies op The Cutting Edge. het twaalfde deel van The Bootleg Series.

Howl And Other Poems was belangrijk voor de jonge Bob Dylan, niet alleen in de tijd waarin de songs die verzameld werden op The Cutting Edge werden geschreven, maar ook daarvoor, toen Bob Dylan nog Robert Zimmerman heette. En misschien is die bundel ook vandaag de dag nog belangrijk voor Bob Dylan. Het feit dat Howl And Other Poems op Bob Dylans website staat tussen de "Books Of Interest" lijkt daar wel op te wijzen.
Ook voor mij is Howl And Other Poems - en dan vooral het gedicht "America" -  belangrijk. Dat was al zo voor ik ontdekte dat de bundel ook voor Bob Dylan belangrijk was en dat is nog steeds zo.

David Yaffe wijst in zijn Dylan-boek - een van de beste boeken in de Dylan-bibliotheek - op het (mogelijke) belang van het gedicht "America" voor het door Dylan kunnen schrijven van een regel in "It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding)". Het zijn dit soort details waarin ik me de afgelopen paar jaar wentel voor het kunnen schrijven van mijn boek Dylan & de Beats.

Vanavond schrijf ik niet aan dat boek. Vanavond lees ik "America" en luister ik naar "Visions Of Johanna", al is dat lezen en luisteren ook een vorm van schrijven.

Het is vandaag 17 januari 2018. Ik heb geen cent op zak, maar genoeg te lezen en te luisteren om de dag door te komen.
Het is een goede dag.

Visions Of Johanna

Trrrring....

"Hé, met mij."
"Ha, alles goed?"
"Ja, prima. Waar ik voor bel is dit: ken jij Bob Dylans versie van 'Ring Of Fire'?"
"Welke bedoel je, de outtake van Self Portrait of die voor de soundtrack van die film waar de titel me nu even niet van te binnen wil schieten."
"Die tweede. Feeling Minnesota heet die film."
"O ja, zo was 't. 'Tuurlijk ken ik die."
"Draai je die wel eens?"
"Nou... ja.. wel eens gedraaid natuurlijk, maar al lang niet meer gehoord nee."
"Ik ook niet. Maar goed, gisteren kwam ik bij een kringloopwinkel die film tegen. Die heb ik maar gekocht. ik bedoel een euro, daar kan ik me geen buil aan vallen, toch?"
"Nee..."
"Enfin, ik heb film nog niet gezien, maar wel die soundtrack weer eens uit de kast gepakt."
"Ja..."
"Nou, je weet dat de versie van Johnny Cash op die koperblazers draait."
"Ja..."
"Bij Bob Dylan ontbreken die dus."
"..."
"Dat was ik dus vergeten."
"Daar bel je voor?"
"Ja, nou nee. Uhm... gewoon. Ik weet niet..."
"Nu ik je toch aan de lijn heb. Wist jij dat niet zo lang geleden de nabestaanden van Cash een verzoek om 'Ring Of Fire' voor een reclamefilmpje te gebruiken hebben afgewezen."
"Nee, hoezo?"
"Dat was een reclame voor aambeienzalf."
"..."
"Snap je 'm, 'Ring Of Fire'?"
"Ja, goede mop, maar..."
"NEE, DIT IS ECHT WAAR!"
"Nee.."
"JA!"
"Ja, grappig, maar daar belde ik dus niet voor... Ik luisterde dus naar Dylans 'Ring Of Fire' en ik vond 't tegenvallen. Mijn herinnering zei dat 't beter was. Het is niet slecht of zo, maar zeker ook niet om voor uit je plaat te gaan."
"En nu..."
"Nu heb ik dus die film Feeling Minnesota gekocht en nu durf ik eigenlijk niet meer te kijken. Ik bedoel, ik heb die film gekocht omdat 'Ring Of Fire' er in moet zitten."
"En dus?"
"En dus ga ik vandaag maar niet naar die film kijken. Ik heb maar even een andere cd opgezet: Bob Dylans versie van 'Do Re Mi' op The People Speak. Ken je die?"
"Natuurlijk ken ik die... Al lang niet meer gedraaid."
"Die moet je draaien, man, die is goed!"
"Bel je daarvoor."
"Ja, doen hè? Draaien die 'Do Re Mi', een paar keer. Héél hard."
"..."
"Echt heel goed."
"..."

Dylan kort #1277

VPRO Nooit Meer Slapen: In deze uitzending een stuk over Dylan (vanaf 1 uur 45 minuten), luister hier. Overigens werd "Early Morning Rain" niet door Bob Dylan maar door Gordon Lightfoot geschreven. Bob Dylan nam "Early Morning Rain" op voor Self Portrait (1970). [met dank aan Herman]
Een schilderij met een bijzondere titel, zie hier. [met dank aan Herman]
Cover: Roos Blufpand zingt "A Hard Rain's A-Gonna Fall", zie hier.
30 maart: "The Man In Me" in bibliotheek Genk, zie hier.
28 januari: "The Times They Are A-Changin'" in Leeuwarden, zie hier.
Bob Dylan miniatuur gitaar, zie hier.
Deze had ik gemist: in Tel Aviv is in Beit Hatfutsot sinds mei 2016 een tentoonstelling over Bob Dylan te zien, zie hier. Wie de tentoonstelling nog wil zien moet snel zijn, je hebt nog een week. ["Schat, boek jij even twee vliegtickets?"]


aantekening #6587

Soms denk ik dat ik een van de weinige Dylan-liefhebbers ben met een zwak voor het album Saved. Dat zwak was er niet vanzelf, dat heeft moeten groeien.
Naast een luisteraar ben ik een verzamelaar. Ik heb lang gezocht naar een Amerikaanse herpersing van Saved met de tweede hoesversie. Een paar jaar geleden vond ik die Amerikaanse persing van Saved met die andere hoes (zie hier). Die andere hoes is - voor zover ik weet - alleen gebruikt voor Amerikaanse en Spaanse persingen van Saved.
Op 1 december 2017 verscheen er een nieuwe persing van Saved. Die plaat is in Duitsland gemaakt. In Nederland is die plaat maar niet te krijgen. Ik heb heel wat platenwinkels afgelopen op zoek naar die heruitgave van Saved, steeds zonder succes en dus heb ik uiteindelijk dat album maar online besteld en uit het buitenland laten komen.
Gisteren ontving ik die nieuwe persing. Tot mijn verbazing zit die nieuwe persing van Saved in die andere hoes. Maar goed, het gaat natuurlijk niet zozeer om die hoes, maar om de muziek.
Die nieuwe persing van Saved klinkt in mijn oren verdomd goed, beter dan de oude persing. De enige persing van Saved die in mijn oren beter klinkt dan deze nieuwe persing is de Amerikaanse promo uit mei 1980 (zie hier), al is dat natuurlijk niet helemaal eerlijk aangezien deze promo slechts drie van de negen tracks van Saved speelt:"Solid Rock", "Are You Ready" en "What Can I Do For You?"

~ * ~ * ~ * ~

Victor Schiferli in zijn roman Dromen van Schalkwijk:

"Jack Nicholson kondigde levende legende Bob Dylan aan, begeleid door twee Rolling Stones met akoestische gitaren die duidelijk helemaal niet wisten welk lied ze aan het spelen waren. Dylan brak een snaar en Ron Wood gaf zijn gitaar aan hem, waarna hij verder ging met luchtgitaar spelen.
'Bob Dylan, wanneer heeft die voor het laatst een goeie plaat gemaakt? In 1974?'
'1975, Blood On The Tracks,' zei ik.
'Die hippie kan in elk geval zijn liedjes wel eens beter instuderen.'"

Dit fragment gaat natuurlijk over Live Aid. Dat was in 1985, ik luisterde toen nog niet naar Bob Dylan (al kan ik me dat nu moeilijk voorstellen).




~ * ~ * ~ * ~


Dylan kort #1276 (covers & tributes)

Joan Osborne zingt Dylan in Utrecht op 25 maart, zie hier. In Patronaat op 26 maart, zie hier. Op 28 maart in Muziekgebouw Eindhoven, zie hier. Op 30 maart in Sneek, zie hier. Op 31 maart in Underground, Lelystad, zie hier.
Frank Boeijen herdicht Dylans "When The Deal Goes Down" op nieuw album, zie hier.
Dylan tribute: 26 mei in Atelier Winterdijk 30b, zie hier.
Harry Loco speelt "Knockin' On Politicians Door", geïnspireerd op Dylans "Knockin' On Heaven's Door", zie hier en hier.
Nobel SongBook, zie hier.
Simply Red speelt "Positively 4th Street", zie hieronder [met dank aan Simon]

a little more funky

Het blijft maar door mijn hoofd zingen, sinds gistermiddag al. Waar het vandaan komt weet ik niet. Oké, ik heb dit veel gedraaid niet lang nadat dit op single verscheen (1994), maar na een paar maanden veelvuldig beluisteren eigenlijk niet meer. Het is een oorwurm met de volgende schitterende regels:

I wanna be Bob Dylan
Mr. Jones wishes he was someone just a little more funky

Sinds gistermiddag zit 't dus weer in mijn kop en draai ik het bijna net zo veel als in die dagen vlak na het verschijnen van die single in 1994.


Lonesome Day Blues (2001) - door Jochen

Lonesome Day Blues (2001)

Het zijn de laatste woorden van Holden Caulfield in Catcher In The Rye (1951): “Don't ever tell anybody anything. If you do, you start missing everybody. Vertel nooit iemand iets. Als je het toch doet, begin je iedereen te missen.”
Er zijn een paar getuigenissen van mensen die zich herinneren dat Dylan in de vroege jaren 60 in beeld was om Holden Caulfield te spelen in een verfilming van dat meesterwerk. Robert Shelton vermeldt het in No Direction Home (1986) en in de Saturday Evening Post van 30 juli 1966 citeert Jules Siegel de Playboyredacteur Arthur Kretchmer, die zich herinnert dat hij Dylan op een feestje ontmoette:

Daar op de grond zat dat rare, rusteloze ventje maar door te draven over hoe hij Holden Caulfield zou gaan spelen in een verfilming van Catcher In The Rye, en ik dacht bij mezelf: dit joch is echt vreselijk. Maar die lui die dat feestje gaven zeiden: “Laat je niet afschrikken. Hij draaft wat door, maar hij is erg gevoelig – schrijft gedichten, bezoekt Woody Guthrie in het ziekenhuis.” En ik dacht juist ja, daar hebben we er weer zo een. Ik was hem alweer vergeten, maar een paar jaar later was hij wel beroemd, en ik niet. Je kunt er wel eens naast zitten, kennelijk.

In interviews of in zijn autobiografie heeft Dylan het verder nooit over het boek, behalve dan die ene keer dat hij acteert dat hij het nauwelijks kent, in het Playboyinterview met Ron Rosenbaum in 1977.

Rosenbaum: Heb je Catcher In The Rye gelezen toen je jong was?
Dylan: Dat zal haast wel. Ja, ik denk het wel
Rosenbaum: Identificeerde je jezelf met Holden Caulfield?
Dylan: Euh… wat was zijn verhaal ook alweer?
Rosenbaum: Hij was een eenzame jongen in een internaat die wegliep en besloot dat alle anderen nep waren en dat hijzelf gevoelig was.
Dylan: Dan zal ik me wel met hem geïdentificeerd hebben.

Het is niet erg geloofwaardig dat Dylan, met zijn onwaarschijnlijke geheugen, zich een van belangrijkste Amerikaanse werken van de twintigste eeuw niet meer kan herinneren, maar Rosenbaum laat zich argeloos voor de gek houden.
Een eerste invloed van het boek is wellicht indirect: de ballade “Lord Randall”, waarvan Dylan een stokregel en de structuur zal lenen voor “A Hard Rain’s A-Gonna Fall”, komt een paar keer langs. Maar die verpletterende slotregels, waarbij alleen de echt sterken het droog kunnen houden, lijken een adagium voor de dichter te zijn. Vertel nooit iemand iets. Als je het toch doet, begin je iedereen te missen. Dylan zal nooit iets over zichzelf vertellen in zijn songs. Ja, universele thema’s als Liefde en Verlies, Leven en Dood, Vergankelijkheid en Troost laten zich altijd wel herleiden tot gebeurtenissen en omstandigheden in het privéleven van de mens Dylan, maar nooit een-op-een, zoals de bard tot vervelens toe blijft benadrukken. Niet als er een ‘ik’ aan het woord is (“Je est un autre,” bezweert Dylan dan, met Rimbaud), niet als er een you wordt toegesproken, geen van de genoemde he’s of she’s of we’s zijn echte personen uit Dylans omgeving. Vooruit, één keertje heeft hij zich eraan bezondigd, geeft de dichter toe in het boekje bij Biograph (hij doelt op het nare “Ballad In Plain D” uit 1964), “dat was een vergissing en ik heb er spijt van.”

De tweede keer dat Dylan de stelregel overtreedt is bijna veertig jaar later, in “Lonesome Day Blues”. Dat lied is een wonderlijk amalgaam van parafrases en daarmee een goudmijn voor ijverige wichelroedelopers. De titel is gauw gevonden; “Lonesome Day Blues” is in februari 1932 opgenomen door Blind Willie McTell en Dylan kent ongetwijfeld ook de versies van Jesse James (1936) en Lonnie Johnson (1948). De openingsregels zijn vrijwel letterlijk hetzelfde als “Blues Before Sunrise” van Leroy Carr, wiens werk wel vaker inspireert (“Alabama Woman Blues” uit 1930 levert tekstfragmenten voor It Takes A Lot To Laugh, bijvoorbeeld). Harvardprofessor Richard F. Thomas vertelt smakelijk hoe het horen van het tiende couplet hem het eurekamoment gaf voor zijn bijdrage aan een Dylanconferentie in Caen, 2005 en voor zijn eerste seminar over Dylan op Harvard. Daarin, in dat tiende couplet, hoort hij tot zijn vreugde de Aeneis van Vergilius:

but yours will be the rulership of nations,
remember Roman, these will be your arts:
to teach the ways of peace to those you conquer,
to spare defeated peoples, tame the proud. 

De onvermoeibare Dylanwatcher en succesvolle deconstructeur uit Albuquerque, Scott Warmuth, heeft dan al geleende tekstfragmenten van Henry Rollins, Mark Twain en een W.C. Fieldsfilm aangewezen. De vrolijkste en meest verrassende ontdekking blijft nog steeds de inmiddels historische ontdekking van Chris Johnson. Johnson komt net als Dylan uit Minnesota en woont en werkt als leraar Engels in Fukuoka, een miljoenenstad op het zuidelijke eiland Kyushu. Op een dag vist hij min of meer willekeurig Confessions Of A Yakuza van ene Junichi Saga uit een uitverkoopbak in een boekwinkeltje. Hij is Dylanfan en heeft “Love And Theft” grijsgedraaid, dus bladzijde 1 doet hem meteen al opveren (“My old man would sit there like a feudal lord” is bijna hetzelfde als een versregel uit “Floater”). Confessions is dan nog een vrij obscuur werkje; het staat in de buurt van plaats 47.000 op de Amazonlijst van bestverkochte boeken, maar is sinds Johnsons ontdekking tienduizenden plaatsen omhoog geschoten (met als toppositie nr. 173, zelfs). Dylan heeft voor het album “Love And Theft” behoorlijk gegrasduind in dat Japanse boek. Vooral voor de prachtige song “Floater”, maar zinsflarden, woordcombinaties en karakterbeschrijvingen van Saga zijn ook terug te vinden in “Po’ Boy”, “Summer Days” en “Honest With Me”. En voor “Lonesome Day Blues” leent Dylan uit twee passages:

Just because she was in the same house didn't mean we were living together as man and wife... I don't know how it looked to other people, but I never even slept with her - not once. (Confessions Of A Yakuza, blz. 208)

There was nothing sentimental about him - it didn't bother him at all that some of his pals had been killed. (Confessions Of A Yakuza, blz. 243)

Als Jan Vollaard van het Vara Magazine bij een persconferentie in Rome op 23 juli 2001, dus ruim voor al deze ontdekkingen, een vraag mag stellen, vraagt hij naar “Lonesome Day Blues”. Dylan antwoordt: “Mijn liedteksten ontspringen uit een stream of consciousness, ik blijf niet al te lang hangen bij al die woorden die dan in mij opkomen.’
Zou kunnen. Het is best mogelijk dat al die Carr-, Twain-, Rollins-, Saga- en Vergiliusflarden ergens in Dylans bewustzijn ronddobberen en ongecontroleerd op papier zijn neergedwarreld toen de dichter er eens voor ging zitten. Het past ook bij het beeld dat studiomuzikanten onafhankelijk van elkaar, door de decennia heen, schetsen van Dylans werkwijze: tijdens de opnames gaat hij vaak even in een hoekje zitten, priegelt met een stompje potlood een paar coupletten neer, streept, krast en corrigeert en gaat weer achter de microfoon staan. Soms duurt dat uren en uren (“Sad-Eyed Lady Of The Lowlands”, bijvoorbeeld), soms een paar minuten (zoals George Harrison zich de totstandkoming van “Handle With Care” herinnert en sessiemuzikant Augie Meyers over de opnames van “Love And Theft” vertelt). Hij zit in ieder geval niet heen en weer te bladeren in de Aeneas of Huckleberry Finn.
De grilligheid van en de onafgeronde verhaallijntjes in de liedtekst spreken eveneens voor die spontane modus operandi. En het verklaart die ene indiscrete, opmerkelijke, eens-in-de-veertig-jaar persoonlijke ontboezeming van Dylan de dichter: I wish my mother was still alive, ik wou dat mijn moeder nog leefde.

In Lyrics 1961-2012 heeft Dylan die regel alweer doorgehaald en veranderd in I’m telling myself I’m still alive, ik vertel mezelf dat ik nog leef, dus kennelijk heeft hij spijt van die al te specifieke, intieme oprisping. Maar tegen die tijd is zijn indiscretie natuurlijk al in miljoenvoud over de wereld gegaan.
Dylans moeder, Beatty Zimmerman, is het jaar daarvoor overleden en dat heeft hem nogal aangegrepen. Even to talk about my mother just breaks me up – alleen al praten over mijn moeder verscheurt me, zegt hij. In zo’n staat van kwetsbaarheid heeft hij dan toch die zeldzame confidentie toegelaten tot een songtekst. Vermoedelijk wel meer, zelfs. Oorspronkelijk was “Lonesome Day Blues” dubbel zo lang, verklapt Dylan in het interview met Robert Hilburn (september 2001):

Quiz

Onderstaande bladzijde komt uit de kringloopvondst The Pop Quiz Book (1999) van Karen Ingham.


En de antwoorden, zoals het hoort: op de kop...


Dylan kort #1275

Een kijkje in het Dylan-archief met alternatieve teksten voor onder andere "Jokerman" en "Man Of Peace", zie hier. [Zéér de moeite waard]
Dylan op voetstuk: met informatie over een aanstaande lezing van Patrick Roefflaer en meer, zie hier. [met dank aan Dirk]
Classic Rock Mag: 50 jaar John Wesley Harding, zie hier.
Mark Boog dichtte: "De tijden zijn veranderd, zeggen ze, / zijn kleiner, platter, dichter, / Eigenlijk zijn ze beter, eenvoudig te vervoeren." (derde strofe uit tweede gedicht van de cyclus "Zeven Metamorfosen"; Het Liegend Konijn; 2007/1) Het lukt me niet dit te lezen zonder de bril van de Dylan-liefhebber op te hebben.