Play Fucking Loud!

Net luisterde ik naar "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry", de versie met het Wynton Marsalis Septet van het onlangs verschenen album United We Swing. Mooi gezongen, voortreffelijk harmonicaspel van mister D. Oké, het harmonicaspel is eenvoudig, maar soms doet eenvoud de truc.
Dit moet hard gespeeld worden. Ik denk vanavond aan Griet Op de Beeck (hoewel ik nog nooit iets van haar gelezen heb): Play Fucking Loud! (zie "Dylan kort #1292")
Dylan is uit zijn comfort zone in deze "It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry" en in plaats van dat het hem tegenwerkt, werkt het eens voor hem. Het klinkt alsof hij op zijn tenen moet staan om dit te kunnen doen. Dat maakt het misschien wel zo mooi.
Dylan uit zijn comfort zone werkt zeker niet altijd, maar er zijn gelegenheden geweest waarbij het juist wel werkte, waarbij het ongemak, het onbekende nou net even dat extraatje aan de muziek mee gaf. De eerste twee die in mij opkomen zijn "The Times" in het Witte Huis van een paar jaar geleden en The Great Music Experience - Bob Dylan met orkest - in 1994. Beide mooi, maar niet wat ik vanavond nodig heb.

Na nog even rammelen aan het geheugen schiet me nog een derde uit de comfort zone-song te binnen: "Do Re Mi" van het album The People Speak. Bob Dylan samen met Ry Cooder (gitaar) en Van Dyke Parks (piano). Naar deze "Do Re Mi" luisteren is al een aangename manier om even de tijd te vergeten, naar de video kijken is misschien nog aangenamer. Let vooral even op het begin, het moment waar Bob Dylan nog even aan Van Dyke Parks uitlegt hoe de pianopartij gespeeld moet worden. Het is een kleinigheid, maar wel mooi.
Enfin, aan het eind van de dag gaat het toch om de muziek. Luisteren dus.
De drie mannen maken er een ogenschijnlijk los-vast-rommeltje van, maar het werkt. Het valt allemaal op een vreemde, maar aangename manier prima samen: de ploink-ploink-piano van Van Dyke Parks en de twee gitaren van Cooder en Dylan. Logica dicteert dat de gitaarsolo's voor Ry Cooder zijn... Maar er is weinig solo en als er al iets is wat op een solo lijkt dan is het Dylan die het speelt. En dan is er nog die stem, die schitterende stem.
Die stem valt naar mate het nummer verder gaat steeds meer samen met de pianopartij die in eerste instantie rudimentair leek te zijn, maar voor de goede luisteraar het platform voor Dylans stem is.
Luisterend naar "Do R Mi" kan ik alleen maar concluderen dat het jammer is dat deze drie mannen niet meer samen hebben gedaan.
Maar dan, als ze meer samen hadden gedaan, was er dan nog sprake van het verlaten van de comfort zone om die schitterende botsingen van het onverwachte te krijgen?
Nee.
En daarom is het belangrijk, draai deze "Do Re Mi" en doe het Fucking Loud!


Dylan kort #1292

Rolling Stone: recensie van Things Have Changed van Bettye LaVette, zie hier. [met dank aan Bart]
RSD: Wat kocht jij? Hilda kocht Dylan, zie hier.
De titel van de Frank Kellendonklezing van Griet Op de Beeck was: Play Fucking Loud! (Goede titel!), zie hier.

Tell Me That It Isn’t True (1969) - door Jochen

Tell Me That It Isn’t True (1969)

“I Heard It Through The Grapevine” is het eerste lied van het legendarische Motown-duo Barrett Strong en Norman Whitfield en het wordt meteen ook een onverwoestbare klassieker. Geen toevalstreffer; er volgen nog tientallen songs en daaronder bevinden zich behoorlijk wat monsterhits en meesterwerkjes. “Papa Was A Rolling Stone”, “War (What Is It Good For)”, “Just My Imagination”, “Wherever I Lay My Hat (That’s My Home)”, om maar een paar te noemen.
In eerste instantie wordt Grapevine geschreven voor en in augustus ’66 opgenomen door The Miracles, maar pas de derde versie, met Gladys Knight & The Pips (september ’67), wordt op single uitgebracht en die behaalt de tweede plaats op de Billboard Chart. Tussendoor, in de lente van 1967, heeft Marvin Gaye zijn inmiddels klassieke versie opgenomen voor zijn doorbraakalbum In The Groove. Diskjockeys blíjven Gaye’s albumtrack maar draaien en in oktober ’68 besluit Motown uiteindelijk om die versie dan ook maar als single uit te brengen. Het nummer stijgt meteen naar nummer één en blijft daar negen weken, tot eind januari ’69, staan. Het is Motowns grootste hit tot dan toe, scoort onverminderd hoog in de uiteenlopende Beste Songs Aller Tijden-lijstjes en is onvermijdelijk in documentaires en films over de late jaren 60 (hoewel dan ook vaak de gedreven, uitgesponnen cover van Creedence Clearwater Revival wordt gekozen).

Als Dylan in februari ’69 in Nashville, op zijn hotelkamer in de Ramada Inn, nog een paar liedjes voor de volgende opnamedag in elkaar flanst, echoot “I Heard It Through The Grapevine” dus nog door de straten, de cafés en de hotellobby’s. En daarmee, betogen gevestigde Dylanologen als Clinton Heylin en Tony Attwood, is de inspiratie voor het ondergewaardeerde “Tell Me That It Isn’t True” wel verklaard.
Thematisch sowieso, maar ook inhoudelijk springen de overeenkomsten inderdaad in het oog. Vergelijk alleen al de openingsregels van de wereldhit:

I bet you’re wonderin’ how I knew
‘Bout your plans to make me blue

met Dylans woorden:

I have heard rumors all over town
They say that you’re planning to put me down

… en de link is wel duidelijk. Maar toch is het niet waarschijnlijk dat Grapevine de echte inspiratiebron is – het is hoogstens de trigger naar het lied dat veel dieper in Dylans genen zit, naar de artiest die hem veel dichter onder de huid zit, naar Hank Williams’ “You Win Again”.

Dylans bewondering voor Hank Williams is devoot. In zijn autobiografie Chronicles verwoordt hij die bewondering voor Luke the Drifter zonder terughoudendheid:

Na verloop van tijd werd ik me ervan bewust dat Hanks songs de ijzeren regels voor poëtisch songschrijven bevatten. De architectonische vormen zijn als marmeren pilaren en die waren onmisbaar. Zelfs de woorden – alle lettergrepen zijn zo verdeeld dat ze mathematisch logisch zijn. Er valt veel te leren over songschrijven als je naar zijn platen luistert, en ik luisterde er veel naar en heb me zijn songs eigen gemaakt.

Akkoord, wat al te geëxalteerde woordkeus misschien, en dat met die marmeren pilaren is welbeschouwd niet helemaal coherent, maar de strekking is duidelijk: Hank Williams is voor Dylan een van de Echt Groten, qua status vergelijkbaar met Woody Guthrie en Elvis. In de honderd afleveringen van zijn radioprogramma Theme Time Radio Hour komt Hank dus ook regelmatig langs (acht keer), nooit zonder eerbetuigingen (“Eén van de grootste songschrijvers ooit,” TTRH 17, en “Schreef de mooiste songs over leven in een wereld van pijn,” TTRH 7) en de songs staan ook bij Dylan zelf op het repertoire. Van de Basement Tapes Complete kennen we Dylans versie van “Be Careful Of Stones That You Throw”, dat Dylan van Hank Williams’ alter ego Luke the Drifter kent, en natuurlijk “You Win Again”.

“You Win Again” is een bittere countryblues die Williams één dag na zijn scheiding van Audrey Williams opneemt en verwoordt het verraad dat Hank ervaart. “Alsof hij een bladzijde uit zijn dagboek” op muziek heeft gezet, vindt biograaf Colin Escott. De openingswoorden van dat lied resoneren veel duidelijker dan die van Grapevine na in “Tell Me That It Isn’t True”:

The news is out, all over town
That you've been seen, a-runnin' 'round

Zijn bewieroking van Hank Williams in Chronicles illustreert ook de impact van juist die woorden: “Toen hij the news is out all over town zong, begreep ik wat voor een nieuws dat moest zijn, ook al wist ik het niet.” En in de regel daarna zien we dat Dylan ook nu weer eenzelfde associatieve sprong maakt als in 1969: “Later hoorde ik dat Hank op Nieuwjaarsdag was gestorven op de achterbank van een auto, hoped it wasn’t true.”

In interviews uit die tijd beklemtoont Dylan dat deze songs, de songs van Nashville Skyline, uit zijn binnenste komen:

Deze liedjes reflecteren mijn innerlijk meer dan mijn eerdere songs. Ze staan dichter bij mijn basis dan bijvoorbeeld John Wesley Harding. Daar verwachtte iedereen van mij dat ik een dichter was, dus dat probeerde ik dan ook te zijn. Maar zelfs de kortste regel op deze nieuwe plaat betekent meer voor mij dan sommige songs op al mijn eerdere platen. (interview in maart ’69 met Hubert Saal voor Newsweek)

En in het Rolling Stone-interview met Jan Wenner dat in mei plaatsvindt, vertelt Dylan genoeg onzin (“mijn stem klinkt zo anders omdat ik gestopt ben met roken”), maar geloofwaardig is wel de bewering dat hij met maar een paar liedjes arriveert in Nashville en de andere songs ter plekke uit zijn mouw schudt. Clinton Heylin, die helemaal op het verkeerde spoor zit door te veronderstellen dat “Tell Me That It Isn’t True” een parodie op “I Heard It Through The Grapevine” zou zijn, analyseert wel weer trefzeker dat het lied tot de songs behoort die Dylan als een Basement Tape in een korte creatieve flits laat opborrelen uit het niets. Behalve Dylans eigen woorden en de studiologs spreekt daarvoor ook de eenvoud van de tekst. Daarin is inderdaad geen spoor van de poëzie van Blonde On Blonde, geen centimeter van de dieptes van John Wesley Harding te vinden. Clichés uit het country-idioom, rijmpjes zoals die al duizenden keren tegen deze studiowandjes in Nashville zijn weerkaatst, waarbij de dichter moedwillig, lijkt het, soms over de kop slaat en naar ironie neigt: he’s tall, dark and handsome (het is weinig realistisch dat een bedrogen minnaar zijn rivaal als een Cary Grant, als ‘lang, donker en aantrekkelijk’ omschrijft).
Desalniettemin is het een prachtig, om niet te zeggen: vakkundig lied en het is niet helemaal begrijpelijk dat het qua status zo ver achter “I Threw It All Away” en “Tonight I’ll Be Staying Here With You” is gebleven. De meester zelf negeert het lied ook lang; het duurt eenendertig jaar, tot maart 2000, voordat hij het voor het eerst op het podium speelt. Maar dan lijkt Dylan ook daadwerkelijk de schoonheid van deze oude winkeldochter te onderkennen. “Tell Me That It Isn’t True” blijft tot 2005 terugkeren op de setlist en is uiteindelijk, na een kleine tachtig uitvoeringen, wel afdoende gerehabiliteerd.

Bevredigend, maar te laat voor een algehele herwaardering. De rest van de muziekwereld laat dit miskende Dylanpareltje links liggen, zodat dit werk tot het tamelijk selecte clubje Dylansongs behoort waarvan nauwelijks covers zijn verschenen. Van Beck circuleert een matige huiskameropname en dat is ook meteen de enige artiest uit de eredivisie die het speelt. Uit de echelons daaronder zijn The Rosewood Thieves, folkrockers uit New York, het indierockbandje Kind Of Like Spitting (op Professional Results, 2014) en de opmerkelijke Jolie Holland vermeldenswaardig. Jolie Holland wordt terecht tot de New Weird America gerekend, is gezegend met een soepele, lijzige zangstijl en herhaalt haar eigenzinnige eerbetoon aan Dylan op haar album Wildflower Blues (2017); daar tovert ze Dylans vergeten “Minstrel Boy” te voorschijn.
Net als Jolie Holland heeft de Utrechter Richard Janssen een faible voor Dylans verweesde wegwerpertjes. In 1998 neemt hij, voor een 2 Meter sessie, een prachtige “If Dogs Run Free” op. Tien jaar daarvoor heeft hij met zijn Fatal Flowers, een van de beste Nederlandse bands van de jaren 80, de mooiste cover van “Tell Me That It Isn’t True” opgenomen, eveneens voor een 2 Meter Sessie van VARA Radio. De Fatal Flowers staan dankzij het bijzonder fraaie hitje “Younger Days” in de geschiedenisboeken, maar ook de overige songs doorstaan de tand des tijds goed. De opname van “Tell Me That It Isn’t True” is dermate geslaagd dat het in 2002 wordt geselecteerd voor het tot nostalgie stemmende verzamelalbum Younger Days – The Definitive Fatal Flowers.

Tell Me That It Isn’t True

I have heard rumors all over town
They say that you’re planning to put me down
All I would like you to do
Is tell me that it isn’t true

They say that you’ve been seen with some other man
That he’s tall, dark and handsome, and you’re holding his hand
Darlin’, I’m a-countin’ on you
Tell me that it isn’t true

To know that some other man is holdin’ you tight
It hurts me all over, it doesn’t seem right

All of those awful things that I have heard
I don’t want to believe them, all I want is your word
So darlin’, you better come through
Tell me that it isn’t true

All of those awful things that I have heard
I don’t want to believe them, all I want is your word
So darlin’, I’m countin’ on you
Tell me that it isn’t true

Dylan kort #1291

Dokter Deen: In de uitzending van Dokter Deen van 5 april wordt tussen neus en lippen door gemeld dat Einstein, Mozart, Darwin en Bob Dylan autisten zijn. zo heb ik begrepen van Patrick. De uitzending kan hier bekeken worden. [met dank aan Patrick]
Bob Dylan kwam al eerder voorbij in Dokter Deen, zie hier.
Lezing in Amsterdam over de Counterculture, Beats, Bob Dylan en meer door Patti Smith en Sean Wilentz, zie hier. [met dank aan Peter]
"Bob Dylan noemde haar 'een goddelijke vrouw' en 'een machtige natuurkracht'." De 'haar' in deze zin is Sister Rosetta Tharpe en het citaat komt uit het artikel "Vloeken in de kerk" van John Schoorl in de Volkskrant van 18 april. [met dank aan Peter]
Bettye Lavette: Onderstaande recensie komt uit de Volkskrant van 20 april. [met dank aan Herman]
De Gelderlander: "Verzamelaar naar Dylan-dag in DRU: 'Ik ga niet van alles meeslepen'", een artikel over verzamelaar Arie de Reus, zie hier.
RSD: Herinner je je eerste elpee nog?, zie hier.
Setlists: 11 april, 12 april, 13 april, 15 april, 16 april, 18 april, 19 april, 21 april.


Trrrring

"Hoi, met mij."
"Zeg het eens."
"Ik realiseerde me net dat het al weer een jaar geleden is. Een jaar!"
"Inderdaad ja, een jaar! Daar had ik helemaal niet aan gedacht. Ik zat lekker in het zonnetje."
"Een jaar geleden was het niet zo mooi."
"Maar ook niet slecht. We hebben toen vooraf nog buiten gezeten."
"Was dat niet het concert waar jij Donnie Herron achter AFAS Live aansprak?"
"En Charlie Sexton, maar die reageerde in tegenstelling tot Herron niet."
"Goed concert was dat."
"Ik zat achter de tattoo-god van Amsterdam."
"Ik wat verder naar achteren."
"Iedereen kende hij, hij bleef maar handjes schudden en opstaan."
"Vrij goed zicht had ik, iets links van het midden."
"Maar gelukkig was dat steeds opstaan wel voorbij toen het concert begon."
"Wat ik me vooral herinner is 'Don't Think Twice'. Mooi ingetogen."
"En natuurlijk 'Pay In Blood', vlijmscherp, venijnig, dat is het woord."
"En natuurlijk de Sinatra-songs."
"Uitstekend op 't podium..."
"...maar op de plaat: laat maar."
"Een jaar al weer."
"'Desolation Row' was voor mij toch wel het topstuk op die avond."
"Samen met 'Love Sick' en misschien 'Scarlet Town'."
"Ik kan me dat niet meer zo herinneren, 'Scarlet Town'."
"Niet! O, dat was geweldig, joh!"
"Het is dan ook al weer een jaar geleden..."
"Maar zoiets vergeet je toch niet!"
"Nee... Ja... Uhm, ik wel dus."
"Heb je geen opname van dat concert om je geheugen wat op te frissen?"
"Natuurlijk wel! Alleen... waar heb ik die gelaten..."
"Die moet je gewoon weer eens opzetten."
"Zou die op zolder liggen..."
"Werkt voor mij altijd, even luisteren om het geheugen op te frissen."
"Misschien nog wel tussen... Ik bel je zo terug."
"Hoezo?"
"Ik moet even... uhm, tot zo."
"... hallo?"
"..."
"Ben je er nog?"
tuut... tuut... tuut

Dylan kort #1290

Bob Dylan Special: Het programma voor de Dylan-dag in DRU Cultuurfabriek in Ulft op 28 april is zo'n beetje rond, heb ik begrepen van de organisatie. Zie het bericht hieronder voor het programma.
125.000 dollar werd er betaald voor de deur van de kamer in het Chelsea Hotel waarin Bob Dylan ooit woonde. Zie hier. [met dank aan Peter] Meer over de verkoop van die deur: hier en hier,
"Nobody sings Dylan like Dylan": zie hier.
Net verschenen: Bob Dylan and The Band 1974 Tour Live is onlangs door het label Rox Vox uitgebracht. Het gaat om - aldus Rox Vox - radio-uitzendingen waardoor het via een maas in de wet mogelijk is om deze drie cd-box op de markt te brengen.
Op de eerste cd staan opnamen van het eerste van twee concerten op 14 januari 1974 in Boston (zie hier). Op cd's 2 en 3 staan opnamen van het tweede van twee concerten op 31 januari 1974 in New York.
De geluidskwaliteit van deze cd's is aardig, zeker gezien hoe oud deze opnamen zijn. Waar Rox Vox - naar mijn smaak - de mist in is gegaan is dat tussen de nummers soms even een kleine stilte valt. Dat hoort niet bij concertopnamen. Het is slechts een klein minpuntje, iets om makkelijk overheen te stappen, zeker gezien de prijs van Bob Dylan and The Band 1974 Tour Live (ik betaalde slechts €15,- voor deze 3 cd box).

Bob Dylan Special in DRU Cultuurfabriek - het programma


De muziekspecials georganiseerd door het filmhuis en poppodium van de DRU Cultuurfabriek zijn inmiddels een zeer gewaardeerd onderdeel in de agenda. Iedere keer staat er een gerenommeerde band of muzikant centraal en deze keer is dat niemand minder dan Bob Dylan.

Vanaf 15:00 zijn alle Dylan fans welkom in de DRU Cultuurfabriek.
In het theater zal in de middag een lezing plaats vinden door Prof. Dr. Thomas Quartier “De Heilige Outlaw - Bob Dylan vanuit een spiritueel perspectief “Geen andere hedendaagse zanger is zo'n mythisch figuur als Bob Dylan. De persoon, performance en poëzie van de geniale artiest hebben alles met spiritualiteit te maken, aldus (1972). Broeder Thomas is monnik van de Willibrordsabdij in Doetinchem en doceert aan de universiteiten van Nijmegen en Leuven. Hij zal in zijn lezing vertellen wat Dylan vanuit spiritueel perspectief kan betekenen.

Ondertussen vind je in de foyer een expo van bijzondere Dylan platen en andere snuisterijen. Schrijvers Jochen Markhorst en Tom Willems verkopen hun nieuwste en eerdere boeken. Portretschilder John Uilenberg exposeert zijn Dylan ( en andere grootheden uit de muziekgeschiedenis ) doeken en schildert en ook nog een ter plekke!

Daarna is het tijd voor DWDD helemaal geweid aan His Bobness, omgedoopt tot BDDD, Bob Dylan Draait Door. Zelfde opzet als de succesformule op tv maar dan met één onderwerp. Schrijvers, verwoed verzamelaars, Dylan specialisten, muzikanten en vele andere interessante gasten.

Aangezien we er dan al een flink programma op hebben zitten is er tussen 18:00 en 20:00 ruimte voor een buffet verzorgd door het Grand Cafe van de DRU Cultuurfabriek. Soepen, salades en een ruime selectie van koude en warme gerechten. De kosten voor dit buffet zijn 15 euro p.p. indien vooraf gereserveerd op 0315-820 201. Op de dag zelf kost het buffet 17,50 (indien nog plaatsen beschikbaar).

Uitgegeten? In de foyer een Open Stage waarop diverse singer/songwiters hun versies van Dylan nummers vertolken. Lijkt het je leuk een paar nummers te laten horen? Neem contact op.

Om 20:00 wordt No Direction Home vertoond in het filmhuis , op een scherm van 7x13 meter met briljant geluid toch weer een andere beleving als thuis op je tv.

21:30 gaat het poppodium open waar de band Hard Rain het beste van Dylan laat horen.

Tickets geven toegang tot het hele programma maar natuurlijk kunnen er ook onderdelen los bezocht worden. Hiervoor geleden geen aparte prijzen.

15:00 inloop DRU Cultuurfabriek
15:45-16:30 Prof. Dr. Thomas Quartier “De Heilige Outlaw - Bob Dylan vanuit een spiritueel perspectief “
17:00-18:00 BDDD, Bob Dylan Draait Door
18:00-20:00 Uitgebreid buffet
20:00-21:30 No Direction Home
21:30-00:00 Hard Rain speelt Dylan.


Heb je zelf goede plannen, een uitgebreide verzameling die je wilt laten zien meld je dan even op erik.ramaker@drucultuurfabriek.nl .

Kaarten voor de Bob Dylan special in DRU Cultuurfabriek kosten in de voorverkoop €15,- (deurprijs: €18,-) en kunnen hier gekocht worden.

Bob Dylan Special op Facebook, zie hier.


bijna klaar...


Het boek Dylan & de Beats is bijna klaar. Nog een maand schat ik (al moet ik toegeven dat ik erg slecht in schatten ben...)